ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ -Sri Aurobindo

02. Η ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΕΝΣΑΡΚΩΝΕΤΑΙ

[Μετάφραση του δεύτερου κεφαλαίου του βιβλίου του Sri Aurobindo, ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ]

Η ανθρώπινη σκέψη για την μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια γενική και ακατέργαστη παραδοχή ιδεών που δεν έχουν εξετασθεί επιμέρους. Ο νους μας είναι ένας κοιμισμένος και απρόσεκτος φρουρός που επιτρέπει να περνά τις πύλες οτιδήποτε του φαίνεται ντυμένο κατά κόσμιο τρόπο ή που φοράει μια εμφάνιση που δείχνει λογική ή που μπορεί να μουρμουρίζει οτιδήποτε μοιάζει με κάποιο γνωστό σύνθημα. Και αυτό γίνεται ιδιαίτερα σε θέματα πιο λεπτά, σαν αυτά που βρίσκονται σχετικά μακριά από τα συγκεκριμένα γεγονότα της φυσικής μας ζωής και του περιβάλλοντος μας.

Οι άνθρωποι ακόμα που αναζητούν με προσοχή και ακρίβεια την αιτία στα συνηθισμένα ζητήματα και που θεωρούν την επαγρύπνηση για τον εντοπισμό κάποιου λάθους σαν διανοητικό ή πρακτικό καθήκον, είναι ευχαριστημένοι ακόμα και με τα πιο απρόσεκτα προσκόμματα όταν αυτά τοποθετούνται σε πιο υψηλό και πιο δύσκολο έδαφος. Οι άνθρωποι φέρονται ανυπόμονα και εχθρικά ως προς στην εργασία που απαιτείται να κάνουν, οπουδήποτε στην σκέψη χρειάζεται ιδιαίτερα η ακρίβεια και η λεπτότητα. Χρησιμοποιούν λεπτεπίλεπτη σκέψη για τα απτά θέματα, άλλα το να σκέπτονται με οξύνοια για τα λεπτά ζητήματα απαιτεί πολύ μεγάλη προσπάθεια λόγω της χονδρότητας των διανοιών μας.

Είμαστε έτσι ευχαριστημένοι κάνοντας ένα πασάλειμμα στην αλήθεια, σαν τον ζωγράφο που πετάει το πινέλο του πάνω στο έργο του όταν δεν μπορεί να βγάλει το αποτέλεσμα που επιθυμεί. Αναγνωρίζουμε σαν αποτέλεσμα, σαν την τέλεια μορφή της αλήθειας την μουτζούρα που βγαίνει. Δεν είναι λοιπόν αξιοπερίεργο το ότι οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι για ένα τέτοιο θέμα όπως η Αναγέννηση αφού σκέφτονται τόσο ανώριμα. Αυτοί που την παραδέχονται, την δέχονται συνήθως ετοιμοπαράδοτη, είτε δηλαδή σαν μια κομμένη και στεγνή θεωρία είτε σαν ένα ακατέργαστο δόγμα.

Η ψυχή ξαναγεννιέται σ ένα νέο σώμα. Αυτός ο αβέβαιος και σχεδόν χωρίς νόημα ισχυρισμός είναι ικανοποιητικός γι’ αυτούς. Αλλά τί είναι ψυχή και τί μπορεί πιθανά να σημαίνει ο όρος αναγέννηση μιας ψυχής; Άρα σημαίνει μετενσάρκωση.

Η ψυχή, οτιδήποτε και αν σημαίνει αυτό, έχει βγει έξω από το ένα σάρκινο περίβλημα και μπαίνει τώρα σ’ ένα άλλο. Ακούγεται απλό, ας πούμε όπως το τζίνι της αραβικής ιστορίας που εκτονώνεται έξω από το μπουκάλι του και ξανασυμπιέζεται πάλι μέσα σ’ αυτό ή ίσως σαν το μαξιλάρι που το βγάζουμε από την μια μαξιλαροθήκη και το βάζουμε σε μια άλλη. Ή, η ψυχή διαμορφώνει για τον εαυτό της ένα σώμα στην μήτρα της μητέρας και κατόπιν το κατοικεί. Ή ας πούμε τέλος πως φοράει μια ρόμπα από σάρκα και μετά βάζει μια άλλη.

Άλλα ποιό είναι αυτό που κατ’ αυτό τον τρόπο «εγκαταλείπει» το ένα σώμα και «μπαίνει» σ’ ένα άλλο; Είναι ένα άλλο, ένα ψυχικό σώμα και μια λεπτή μορφή που μπαίνει μέσα στην πυκνή σωματική μορφή, το Πουρουσά ίσως της αρχαίας θεωρίας, που δεν είναι μεγαλύτερο από το δάχτυλο ενός ανθρώπου; Ή είναι κάτι που από μόνο του είναι χωρίς σχήμα, που δεν μπορεί να ψηλαφηθεί και που ενσαρκώνεται κατά την έννοια του ότι γίνεται ή του ότι παίρνει για τις αισθήσεις μας ένα ψηλαφητό σχήμα από κόκκαλα και σάρκα;

Σύμφωνα με την κανονική, την λαϊκή παραδοχή, δεν υπάρχει με τίποτα γέννηση για μια ψυχή, άλλα μονάχα η γέννηση στον κόσμο ενός νέου σώματος, ενός σώματος που κατοικήθηκε από μια παλιά προσωπικότητα αμετάβλητη σε σχέση με εκείνο το σώμα που κάποτε εγκατέλειψε και που τώρα αποτελεί ένα πεταμένο φυσικό υπόβαθρο. Είναι ο John Robinson που βγήκε από την μορφή της σάρκας που κάποτε κατοικούσε. Είναι ο John Robinson που αύριο ή μερικούς αιώνες μετά θα ενσαρκωθεί σε μια άλλη φόρμα σάρκας και θα επαναλάβει την πορεία των γήινων εμπειριών με ένα άλλο όνομα και σε ένα άλλο περιβάλλον. Ο Αχιλλέας για παράδειγμα ξαναγεννιέται σαν Αλέξανδρος γιός του Φιλίππου, ένας Μακεδόνας κατακτητής του Δαρείου και όχι του Έκτορα, με ένα πιο ευρύ σκοπό, με ένα πιο μεγάλο προορισμό. Αλλά είναι ακόμα ο Αχιλλέας. Είναι η ίδια προσωπικότητα που ξαναγεννήθηκε, μόνο που οι σωματικές συνθήκες είναι διαφορετικές και είναι αυτή η επιβίωση της ταυτόσημης προσωπικότητας που έλκει σήμερα τον Ευρωπαϊκό νου στην θεωρία της μετενσάρκωσης. Είναι η εξάλειψη ή η διάλυση της προσωπικότητας, αυτής της νοητικής, νευρικής και φυσικής σύνθεσης που θεωρεί σαν τον εαυτό του, που είναι δύσκολο για τον άνθρωπο να την υποφέρει, τον άνθρωπο που αγαπάει την ζωή, και το μεγάλο δόλωμα είναι η υπόσχεση της επιβίωσής της και της φυσικής επανεμφάνισής της.

Το μοναδικό εμπόδιο που πραγματικά στέκεται στον δρόμο της παραδοχής της είναι η φανερή μη-επιβίωση της μνήμης. Η μνήμη είναι ο άνθρωπος, λέει ο μοντέρνος ψυχολόγος. Ποιά είναι λοιπόν η χρησιμότητα της επιβίωσης της προσωπικότητας, εάν δεν θυμάμαι το παρελθόν μου, εάν δεν είμαι ενήμερος για το ότι είμαι το ίδιο πρόσωπο τώρα και πάντοτε; Ποιά είναι η χρησιμότητα; Πού βρίσκεται η ευχαρίστηση;

Οι παλιοί Ινδοί στοχαστές, -δεν θα αναφερθώ κατά κανένα τρόπο στην υψηλή πίστη που ήταν αρκετά ακατέργαστη και στην σκέψη γύρω από την ύλη-, οι παλιοί Βουδιστές και Βεδαντικοί στοχαστές διατήρησαν όλο το θέμα από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία. Δεν ήταν προσκολλημένοι στην επιβίωση της προσωπικότητας. Δεν έδιναν σ’ αυτή την επιβίωση το υψηλό όνομα της αθανασίας. Είδαν ότι για την προσωπικότητα, με το να είναι αυτό που είναι, δηλαδή μια σύνθεση που αλλάζει συνέχεια, καταντούσε χωρίς έννοια η επιβίωσή της, μια που κάτι τέτοιο καταντά μια αντιλογία στους όρους. Αντιλήφθηκαν πραγματικά ότι υπάρχει μια συνέχεια και ζήτησαν να εντοπίσουν αυτό που καθορίζει τη συνέχεια, καθώς και το εάν η έννοια της ταυτότητας που υπεισέρχεται σ’ αυτή τη συνέχεια είναι μια ψευδαίσθηση ή είναι η παρουσίαση ενός γεγονότος μιας πραγματικής αλήθειας, και εάν είναι αυτό το τελευταίο, τότε ποιά θα μπορούσε να είναι αυτή η αλήθεια.

Ο Βουδιστής αρνείται οποιαδήποτε πραγματική ταυτότητα. Δεν υπάρχει λέει εαυτός, άτομο, υπάρχει απλά μια συνεχής ροή ενέργειας σε δράση σαν την συνεχιζόμενη ροή ενός ποταμού ή την συνεχιζόμενη καύση μιας φλόγας. Είναι αυτή η συνέχεια που δημιουργεί στο νου την λανθασμένη έννοια της ταυτότητας. Δεν είμαι τώρα το ίδιο πρόσωπο που ήμουν μια στιγμή πριν, περισσότερο απ’ ότι το νερό που ρέει περνώντας απ’ το φράγμα είναι το ίδιο μ’ αυτό που πέρασε μερικά λεπτά πριν. Είναι η επιμονή της ροής στο ίδιο κανάλι που μας δίνει την λανθασμένη εικόνα της ταυτότητας. Είναι φανερό, τότε, ότι δεν υπάρχει ψυχή η οποία ενσαρκώνεται, αλλά μόνο το Κάρμα που επιμένει στο να ρέει συνεχώς από το ίδιο φαινομενικά αδιάκοπο κανάλι. Είναι το Κάρμα που ενσαρκώνεται. Το Κάρμα δημιουργεί αφ’ ενός μεν την μορφή μιας νοημοσύνης που συνεχώς αλλάζει, και αφ’ ετέρου τα φυσικά σώματα που μπορούμε να πούμε ότι είναι το αποτέλεσμα αυτής της σύνθεσης που αλλάζει ιδέες και αισθήσεις την οποία ονομάζω Εαυτό. Το ταυτόσημο «εγώ» δεν υπάρχει, ποτέ δεν υπήρχε και ποτέ δεν θα υπάρξει.

Πρακτικά, για τόσο διάστημα όσο το λάθος πάνω στην έννοια της προσωπικότητας συνεχίζεται, δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά και μιλώντας στην γλώσσα της άγνοιας μπορώ να λέω ότι ξαναγεννιέμαι σε ένα καινούργιο σώμα, – στην πράξη δηλαδή πρέπει να προχωρήσω με βάση αυτό το λάθος. Αλλά υπάρχει αυτό το σημαντικό σημείο που μπορεί να κερδηθεί, το ότι δηλαδή όλα αυτά είναι ένα λάθος, ένα λάθος που μπορεί να πάψει να υπάρχει. Η σύνθεση μπορεί να σπάσει για καλά χωρίς κάποιο νέο σχηματισμό, η φλόγα μπορεί να εξαφανιστεί, το κανάλι που ονόμαζε τον εαυτό του ποτάμι να καταστραφεί. Και τότε θα υπάρξει σαν μη-ον, θα υπάρξει μια παύση, θα υπάρξει η απελευθέρωση του λάθους από τον εαυτό του.

Ο Βεδαντιστής καταλήγει σ’ ένα διαφορετικό συμπέρασμα. Παραδέχεται μια απαράλλακτη, μια ατομική, μια επίμονα αμετάβλητη πραγματικότητα, -αλλά άλλη από την προσωπικότητα του, άλλη από αυτή την σύνθεση που ονομάζω Εαυτό. Στην Χάθα Ουπανισάδ η ερώτηση ξεπετιέται κατά έναν πολύ διδακτικό τρόπο, αρκετά αντίθετη με το θέμα που χειριζόμαστε. Ο Ναχικέτας, που στάλθηκε από τον πατέρα του στον κόσμο του θανάτου, ρώτησε τον Γιάμα, τον κύριο του κόσμου εκείνου ως εξής: «Από τους ανθρώπους που έχουν προχωρήσει μπροστά, που έχουν φύγει μακριά από εμάς, μερικοί λεν ότι ο εαυτός υπάρχει και άλλοι ότι αυτός ο εαυτός δεν υπάρχει. Ποιό είναι λοιπόν το σωστό; Ποιά είναι η αλήθεια του μεγάλου περάσματος;» Τέτοια είναι η μορφή της ερώτησης και με μια πρώτη ματιά φαίνεται απλά σαν να μπαίνει για διερεύνηση το πρόβλημα της αθανασίας κατά την Ευρωπαϊκή έννοια της λέξης, την επιβίωση δηλαδή της απαράλλακτης προσωπικότητας.

Αλλά δεν είναι αυτό που ρωτούσε ο Ναχικέτας. Είχε ήδη πάρει με το δεύτερο από τα τρία δώρα που του πρόσφερε ο Γιάμα την γνώση της ιερής φλόγας με την οποία ο άνθρωπος ξεπερνά την πείνα και την δίψα, αφήνει πολύ πίσω του την θλίψη και τον φόβο και κατοικεί στον ουρανό μέσα σε μια σίγουρη αγαλλίαση. Την αθανασία σύμφωνα μ’ αυτήν την έννοια την θεωρεί σαν γεγονός όπως εξάλλου έπρεπε να κάνει μια που ήδη βρίσκεται σ’ εκείνον τον απομακρυσμένο τόπο. Η γνώση που ζητάει μπλέκεται με το βαθύτερο, το πιο λεπτό πρόβλημα για το οποίο ο Γιάμα τον επιβεβαιώνει ότι ακόμα και οι θεοί το συζητούν από παλιά και ότι δεν είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό, γιατί πολύ λεπτός είναι ο νόμος γι αυτό. Κάτι επιβιώνει που φαίνεται να είναι το ίδιο πρόσωπο που κατρακυλάει στη κόλαση, που εξυψώνεται στο παράδεισο, που επιστρέφει στη γη με ένα καινούργιο σώμα. Αλλά είναι στ’ αλήθεια το ίδιο πρόσωπο που μ’ αυτό τον τρόπο επιβιώνει; Μπορούμε στ’ αλήθεια να πούμε για τον άνθρωπο «αυτός ακόμα υπάρχει», ή καλύτερα θα έπρεπε να λέγαμε «αυτό το αυτός δεν υπάρχει πια»; Ο Γιάμα στην απάντησή του δεν μιλά καθόλου για την επιβίωση από τον θάνατο και μας δίνει μόνο μια δυο στροφές πάνω σε μια γυμνή περιγραφή αυτής της συνεχιζόμενης αναγέννησης την οποία όλοι οι σοβαροί στοχαστές παραδέχονται σαν μια παγκόσμια αλήθεια που όλοι έχουν παραδεχθεί. Γι αυτό που μιλάει είναι ο Εαυτός, ο αληθινός Άνθρωπος, ο Κύριος όλων αυτών των εμφανίσεων που εναλλάσσονται. Χωρίς την γνώση αυτού του Εαυτού η επιβίωση της προσωπικότητας δεν είναι μια αθάνατη ζωή αλλά ένα συνεχιζόμενο πέρασμα από θάνατο σε θάνατο. Μόνο αυτός που περνά πέρα από την προσωπικότητα στο πραγματικό Άτομο γίνεται ο Αθάνατος. Μέχρι να γίνει αυτό, ο άνθρωπος φαίνεται σαν πραγματικά να γεννιέται ξανά και ξανά από την δύναμη της γνώσης του και των έργων του, όνομα που διαδέχεται όνομα, μορφή που δίνει την θέση της σε μορφή, αλλά αθανασία δεν υπάρχει.

Τέτοια είναι λοιπόν η ερώτηση που μπήκε και απαντήθηκε με τόση απόκλιση από τον Βουδιστή και τον Βεδαντιστή. Υπάρχει μια συνεχιζόμενη αναδιάπλαση της προσωπικότητας σε νέα σώματα. Αλλά η προσωπικότητα αυτή είναι μια μεταβλητή δημιουργία από δύναμη εν δράση που κατευθύνεται προς τα μπροστά στο χρόνο και που δεν είναι ποτέ η ίδια. Ακόμα, η αίσθηση του Εγώ που μας κάνει να προσκολλιόμαστε στη ζωή του σώματος και να πιστεύουμε κατά έτοιμο τρόπο ότι είναι η ίδια η ιδέα και η μορφή, δηλαδή ότι είναι ο John Robinson που ξαναγεννιέται σαν Sidi Hossain, είναι δημιουργία της νοητικότητας. Ο Αχιλλέας δεν ξαναγεννιέται σαν Αλέξανδρος αλλά το ρεύμα της δύναμης κατά την εργασία του που δημιούργησε την προς στιγμή αλλαγή νου και σώματος του Αχιλλέα, συνέχισε να ρέει και δημιούργησε την προς στιγμή αλλαγή νου και σώματος του Αλέξανδρου. Παρ’ όλα αυτά λέει η αρχαία Βεδάντα, υπάρχει ακόμα κάτι πέρα από αυτή τη δύναμη σε δράση που είναι ο κυρίαρχός της, το κάτι που την κάνει να δημιουργεί για λογαριασμό του νέα ονόματα και μορφές, και αυτό είναι ο Εαυτός, η Πουρουσά, ο Άνθρωπος, το αληθινό Άτομο. Η εγώ έννοια είναι το μόνο παραμορφωμένο του είδωλο, ανακλασμένο στο ρεύμα που ρέει και που προέρχεται από την νοητικότητα που βρίσκεται στα σώματα.

Είναι τότε ο Εαυτός που ενσαρκώνεται και μετενσαρκώνεται; Αλλά ο Εαυτός είναι άφθαρτος, αμετάβλητος, αγέννητος και δεν υπόκειται στον θάνατο. Ο Εαυτός δεν γεννιέται και δεν βρίσκεται μέσα στο σώμα αλλά μάλλον το σώμα γεννιέται και βρίσκεται μέσα στον Εαυτό. Γιατί ο Εαυτός είναι παντού, -σε όλα τα σώματα μπορούμε να πούμε, άλλα στην πραγματικότητα δεν περιορίζεται και δεν διαμοιράζεται σε διάφορα σώματα εκτός σαν τον αιθέρα που κατασκευάζει τα πάντα-, και φαίνεται να είναι σχηματισμένος σε διάφορα αντικείμενα όπως βρίσκεται και κατά κάποια έννοια και μέσα τους. Μάλλον όμως όλα αυτά τα σώματα βρίσκονται μέσα στον Εαυτό. Αλλά κι αυτό επίσης είναι ένα επινόημα μιας σύλληψης χωρητικής και μάλλον αυτά τα σώματα είναι μόνο σύμβολα και μορφές του ίδιου, δημιουργήματα από αυτόν σύμφωνα με την δική του συνειδητότητα. Ακόμα και αυτό που λέμε ατομική ψυχή είναι μεγαλύτερη και όχι μικρότερη από το σώμα της, πιο λεπτή απ’ αυτό και γι’ αυτό και δεν περιορίζεται από την χονδρότητά του. Κατά τον θάνατο δεν εγκαταλείπει την φόρμα της, αλλά την αποβάλλει, έτσι ώστε μια μεγάλη ψυχή που φεύγει να μπορεί να πει για τον θάνατο την σθεναρή πρόταση, «Απόβαλλα το σώμα».

Τί είναι τότε αυτό που αισθανόμαστε να κατοικεί το φυσικό σκήνωμα; Τί είναι αυτό που η ψυχή βγάζει έξω από το σώμα όταν αποβάλλει αυτή τη μισοφυσική ρόμπα που περικλείει όχι αυτήν άλλα μέρος από τα τμήματα της; Τί είναι αυτό του οποίου η αποπομπή δίνει αυτή την βίαιη στροφή, αυτή την γρήγορη πάλη και τον πόνο του χωρισμού και δημιουργεί αυτή την αίσθηση του βίαιου διαζυγίου; Η απάντηση δεν μας βοηθάει και πολύ. Είναι το λεπτό ή ψυχικό σκήνωμα που είναι δεμένο με το φυσικό με τις χορδές της καρδιάς, με τις χορδές της δύναμης της ζωής, της νευρικής ενέργειας δηλαδή που έχει υφανθεί μέσα σε κάθε φυσική ίνα. Αυτό είναι που ο κύριος του σώματος τραβά έξω και το βίαιο σπάσιμο ή το γρήγορο ή αργό χαλάρωμα των ζωικών χορδών, η έξοδος δηλαδή της συνδετικής δύναμης είναι που συντάσσει τον πόνο και την δυσκολία του θανάτου.

Ας αλλάξουμε τότε την μορφή της ερώτησης και ας ρωτήσουμε: Τί είναι αυτό που αντανακλά και δέχεται την μεταβλητή προσωπικότητα εφόσον ο Εαυτός είναι αμετάβλητος; Έχουμε στη πραγματικότητα έναν αμετάβλητο Εαυτό, ένα αληθινό άτομο κύριο αυτής της προσωπικότητας που πάντα αλλάζει, που ξαναπροσλαμβάνει σώματα που πάντα αλλάζουν. Αλλά ο αληθινός Εαυτός γνωρίζει από μόνος του ότι πάντα βρίσκεται πάνω από την μεταβολή, την παρατηρεί και την νέμεται, αλλά όμως δεν ανακατεύεται μ’ αυτήν. Μέσω ποιού πράγματος καρπούται τις αλλαγές και τις αισθάνεται σαν δικές του, ακόμα και αν ξέρει ότι ο ίδιος δεν μπορεί να επηρεασθεί από αυτές; Ο νους και η αίσθηση του εγώ είναι μόνο κατώτερα εργαλεία. Πρέπει να υπάρχει κάποια περισσότερο ουσιαστική φόρμα του Εαυτού την οποία ο Αληθινός Άνθρωπος βάζει αυτούσια μπροστά ακόμα και από τον ίδιο, όπως και πίσω από τις αλλαγές, ώστε να τις υποστηρίζει και να τις καθρεφτίζει χωρίς στην πραγματικότητα να διαφοροποιείται απ’ αυτές. Αυτή η πιο ουσιαστική φόρμα είναι ή φαίνεται να είναι στον άνθρωπο το νοητικό ον ή το νοητικό άτομο για το οποίο οι Ουπανισάδες αναφέρουν σαν το νοητικό ηγέτη του σώματος και της ζωής, manomayah prana-sarira-neta. Είναι αυτό που διατηρεί την αίσθηση του εγώ σαν δραστηριότητα στο νου και μας επιτρέπει να έχουμε την σταθερή αντίληψη μιας συνεχιζόμενης ταυτότητας στον χρόνο, σαν κάτι που εναντιώνεται στην αιώνια ταυτότητα του εαυτού.

Η προσωπικότητα που αλλάζει δεν είναι αυτό το νοητικό άτομο, αλλά είναι μια σύνθεση διαφόρων υλικών της φύσης, ένας σχηματισμός της Prakriti και δεν είναι κατά κανένα τρόπο το Purusha. Είναι μια πολύπλοκη σύνθεση με πολλά στρώματα. Υπάρχει ένα φυσικό στρώμα, ένα νευρικό στρώμα, ένα στρώμα νοητικό, ακόμα και ένα τελικό στρώμα μιας υπερνοητικής προσωπικότητας. Και μέσα σ’ αυτά τα ίδια τα στρώματα υπάρχουν στρώματα σε κάθε στρώμα. Η ανάλυση των διαδοχικών υποστρωμάτων της γης είναι ένα απλό πράγμα αν συγκριθεί με την ανάλυση αυτού του υπέροχου δημιουργήματος που ονομάζουμε προσωπικότητα. Το νοητικό ον στην επανάληψη της σωματικής ζωής σχηματίζει μια νέα προσωπικότητα για την καινούργια του γήινη ύπαρξη. Παίρνει υλικό από το υλικό κοινής ύλης, υλικό ζωής, υλικό νόησης από τον φυσικό κόσμο. Κατά την διάρκεια τώρα της γήινης ζωής απορροφά συνέχεια φρέσκο υλικό, πετώντας αυτό που έχει χρησιμοποιηθεί και αλλάζοντας τους σωματικούς, νευρικούς και νοητικούς ιστούς. Αλλά αυτά είναι όλα μια επιφανειακή εργασία. Παραπίσω βρίσκεται η θεμελίωση παλαιών εμπειριών που συγκρατούνται από την φυσική μνήμη έτσι ώστε η επιφανειακή συνειδητότητα να μην ενοχλείται ή να μην ανακατεύεται από το συνειδητό φορτίο του παρελθόντος, αλλά να συγκεντρώνεται στην εργασία που τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη. Αυτή η θεμελίωση ακόμα της παλαιάς εμπειρίας είναι ο θεμέλιος λίθος της προσωπικότητας και μάλιστα είναι και κάτι παραπάνω απ’ αυτό. Είναι το πραγματικό μας κέρδος πάνω στο οποίο μπορούμε πάντοτε να συρόμαστε ακόμα και ξέχωρα απ’ το τωρινό επιφανειακό εμπόριο με το περιβάλλον μας. Αυτό το εμπόριο προσθέτει στα κέρδη μας, τροποποιεί την θεμελίωση για μια ύπαρξη που θα ακολουθήσει.

Όλα αυτά συμβαίνουν πάλι στην επιφάνεια. Είναι ένα μικρό μόνο μέρος του εαυτού μας που ζει και δρα με τις ενέργειες της γήινης ύπαρξής μας. Όπως πέρα απ’ το φυσικό μας σύμπαν υπάρχουν κόσμοι των οποίων ο δικός μας είναι μόνο ένα τελευταίο αποτέλεσμα, έτσι και μέσα μας υπάρχουν κόσμοι της δικής μας αυτο-ύπαρξης που βγάζουν σαν τελική σύνθεση αυτή την εξωτερική μορφή του όντος μας. Το υποσυνείδητο και το υπερσυνειδητό είναι ωκεανοί από τους οποίους και προς τους οποίους ο ποταμός αυτός ρέει. Έτσι το να μιλάμε για τους εαυτούς μας σαν μια ψυχή που ενσαρκώνεται είναι σαν να δίνουμε μια ολότελα απλή εμφάνιση στο θαύμα της ύπαρξής μας. Κάτι τέτοιο θεωρεί τη μαγεία του Ύψιστου Μάγου σαν μια φόρμουλα αφ’ ενός μεν προκατασκευασμένη αφ’ ετέρω δε πρωτόγονη.

Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη ψυχική οντότητα που μπαίνει σε μια καινούργια θήκη από σάρκα. Υπάρχει μια μετεμψύχωση, μια ξαναψύχωση, μια αναγέννηση μιας νέας ψυχικής προσωπικότητας καθώς και μια γέννηση ενός νέου σώματος. Και πίσω βρίσκεται το Άτομο, η αμετάβλητη οντότητα, ο κύριος που χειρίζεται αυτό το σύνθετο υλικό, ο τεχνίτης αυτής της θαυμάσιας κατασκευής. Αυτό είναι το σημείο απ’ το οποίο πρέπει να ξεκινήσουμε την θεώρηση του προβλήματος της Αναγέννησης.

Το να βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν μια τέτοια ή αλλιώτικη προσωπικότητα που μπαίνει σε καινούργιο σάρκινο κέλυφος, είναι σαν να σκοντάφτουμε πάνω στην άγνοια, σαν να βεβαιώνουμε το λάθος του υλικού νου και των αισθήσεων. Το σώμα είναι μια ευκολία, η προσωπικότητα είναι ένας συνεχιζόμενος σχηματισμός για τον οποίο η ανάπτυξη, η δράση και η εμπειρία είναι τα εργαλεία.

Αλλά ο Εαυτός, που με την θέλησή του και που για την ευχαρίστησή του όλα αυτά γίνονται, είναι άλλος από το σώμα, άλλος από την δράση και την εμπειρία, άλλος από την προσωπικότητα που όλα αυτά αναπτύσσουν.

Το να αγνοούμε κάτι τέτοιο είναι σαν να αγνοούμε το όλο μυστικό της υπάρξεώς μας.

Leave a Reply/Αφήστε μια απάντηση

Show Buttons
Hide Buttons