Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ

Γενικές Έννοιες

Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάποιος που θέλει να γράψει ένα δοκίμιο ή μια μελέτη ή κάποια σειρά άρθρων που ξεπερνάει την μυθιστοριογραφία, είναι το λεξιλόγιο.

Ο κάθε πικραμένος χρησιμοποιεί και την δική του ερμηνεία σε λέξεις κλειδιά. Όμως θα τον αδικούσα γι’ αυτήν του την απόφαση αν έμενα απλά στην διαπίστωση αυτή. Τί θα μπορούσε να κάνει; Μάλλον τίποτα μια που οι λέξεις αυτές έχουν μια χρονική καταγωγή που επέτρεψε στην αλλοίωση της αρχικής έννοιας και στην κατά περίπτωση διαμόρφωση μιας καινούργιας προσέγγισης. Λέξεις όπως ψυχή, πνεύμα, συνείδηση και πολλές άλλες, ακόμα και πιο συγκεκριμένες όπως ύλη και σώμα, έχουν πολλές πλέον ερμηνείες και θα πρέπει απ’ την αρχή να ξέρουμε σε ποια από αυτές αναφέρεται ο συγγραφέας.

Προσωπικά θ’ ακολουθήσω την πρακτική πριν την αναφορά μου σ’ αυτές να τις ερμηνεύω με την δική μου προσέγγιση ώστε να μην γίνονται παρεξηγήσεις. Παρόλα αυτά, θα σας παραθέσω -την σύμφωνα με την γνώμη μου και αυτή είναι μια αναφορά που δεν θα επαναλάβω μια που όλα είναι σύμφωνα με την δική μου γνώμη-, μερικές έννοιες, πολύ λίγες για την ακρίβεια, που θα χρησιμοποιήσω για να περιγράψω τις σημαντικές έννοιες που απασχολούν το μυαλό των ανθρώπων.

Αρχή: Λέξη με πολλές ερμηνείες. Δηλώνει την έναρξη κάποιου γεγονότος ή κάποιας δράσης αλλά και την πηγή, το σημείο απ’ όπου ξεκινάει αυτό για το οποίο αναφερόμαστε. Μια σημαντική παρατήρηση είναι πως η Αρχή, σαν πρωτοεμφανιζόμενη είτε ιδιότητα είτε στιγμή, δεν κουβαλάει στοιχεία μεταβολής γι’ αυτό και είναι απόλυτα καθαρή. Με άλλα λόγια δεν βρίσκεται τίποτα πριν από αυτήν όσον αφορά τον δικό της τομέα. Όταν για παράδειγμα κάπου δηλώνετε, η Αρχή των πάντων, αυτό σημαίνει ότι πριν από εκείνο το σημείο δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.

Στον πληθυντικό, σαν Αρχές δηλαδή, υποδηλώνει τα στοιχεία που καθορίζουν μια ιδέα ή μια κατάσταση. Στο σημείο αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή γιατί συνηθίζουμε να θεωρούμε αρχές διάφορες ιδιότητες που αποτελούν πρώτα παράγωγα των αρχών.

Και στο σημείο αυτό αρχίζουν οι παρεξηγήσεις. Για κάποιους η τάδε έννοια είναι αρχή, για άλλους είναι παράγωγο. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι τόσο τρομερό αυτό μια που οι βασικές αρχές που χαρακτηρίζουν την ίδια την δημιουργία καθώς και τα πρώτα παράγωγά τους, δεν είναι και τόσο πολλά.

Θα αναφερθώ σ’ αυτά στην συνέχεια.

Πρώτη Αρχή: Εύκολα καταλαβαίνουμε πως σαν πρώτη Αρχή θεωρούμε την ιδέα εκείνη, ή όπως αλλοιώς έχουμε μάθει να την λέμε, απ’ όπου τα πάντα ξεκίνησαν. Το να πούμε ότι την χαρακτηρίζει το ενιαίο καθώς και η αυτογνωσία, είναι μάλλον αυτονόητο αν και πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε περαιτέρω την ανάλυση. Να προσθέσουμε μόνο πως αποτελεί την πηγή τόσων των υπολοίπων αρχών όσο και των όποιων όντων μπορούμε να φανταστούμε. (Θεός κλπ.). Θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε ότι η έννοια της Πρώτης Ύπαρξης, αναφέρεται στην ίδια έννοια.

Κατάσταση: Για μένα είναι μια από τις πιο σημαντικές έννοιες και η κατανόησή της με βοήθησε πολύ στο να εμπεδώσω αυτό που πλέον θεωρώ πως αποτελεί την δική μου Δοξασία. Κατάσταση λοιπόν είναι ένας χαρακτηριστικός αλλά και σταθερός τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται μια αρχή ή και περισσότερες, αλλά και που μπορεί ακόμα ν’ αποτελεί και το υπαρξιακό της υπόβαθρο.

Καταλαβαίνω ότι η προηγούμενη παράγραφος αφήνει πολλά κενά γι’ αυτό θα δώσω ένα παράδειγμα που όμως το θεωρώ κάπως πρόωρο και αρκετά πρόχειρο. Αν για παράδειγμα μία μονάδα της Αρσενικής αρχής και μια αντίστοιχη της Θηλυκής αρχής αποφασίσουν να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο, τότε μια καινούργια μονάδα δημιουργείται, ας την πούμε οικογένεια, που είναι ένας διαφορετικός τρόπος εκδήλωσης των δύο αρχών, όντας πλέον μια νέα κατάσταση της λειτουργίας τους.

Και γι’ αυτό το θέμα θ’ αναφερθώ αργότερα.

Ιδιότητα: Κάθε αρχή αλλά και κάθε ύπαρξη, ανεξάρτητα του επιπέδου στο οποίο εμφανίζεται, χαρακτηρίζεται από τις λειτουργικές της δυνατότητες που είναι οι Ιδιότητές της. Το σημαντικό στην έννοια αυτή είναι πως οι ιδιότητες δεν είναι υποχρεωτικά και εκφρασμένες, και έτσι έχουμε ανενεργές ιδιότητες και ενεργές ή εκφρασμένες ιδιότητες.

Αρετή: Η αρετή σαν έννοια ανήκει στα ποιοτικά γνωρίσματα τόσο των αρχών όσο και των υπάρξεων. Ο άνθρωπος δηλαδή σαν αρχή, μπορεί να έχει διάφορες ιδιότητες που ανάλογα με το πώς θα τις εκφράσει, θα εκδηλώσει τις αρετές του. Η αρχή της Αγάπης για παράδειγμα θα τον προικίσει με την Αρετή της Καλοσύνης.

Μένω σε πολύ απλές προσεγγίσεις μια που στόχος μου δεν είναι να αρχίζω να μιλάω μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει κανένας, γεμάτη με όρους εσωτερισμού ή με επιστημονικές έννοιες, αλλά ελπίζω πως σταδιακά θα μου δοθεί η ευκαιρία να φτάσω σε καλύτερες αναλύσεις αλλά μέσα από μια καθημερινή αντίληψη των πραγμάτων.

Υπάρχουν δύο όμως ακόμα έννοιες που δυστυχώς δεν μπορώ να μην τις αναφέρω, η Γραμμικότητα της πραγματικότητας μέσα στην οποία ζούμε και η Υπέρβαση.

Θα μπορούσαμε αντί του όρου Γραμμικότητα της Πραγματικότητας ή απλά Γραμμικότητας, να λέμε ‘χωροχρονικό συνεχές’ ή και άλλες παρόμοιες έννοιες αλλά δεν τις προτιμώ γιατί αυτές είναι μπλεγμένες με διαστάσεις και άλλες μαθηματικές έννοιες που είναι ξένες στον τρόπο που επέλεξα να προσεγγίσω το θέμα μου. Η Γραμμικότητα λοιπόν είναι το εδώ και τώρα που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη ύπαρξη. Υπάρχει το χτες, το σήμερα και θα υπάρχει και το αύριο. Γεννηθήκαμε, ζούμε και μια μέρα θα πεθάνουμε. Και είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε αυτήν την πραγματικότητα γιατί μόνο μέσα από αυτήν θα μπορέσουμε να βιώσουμε το οτιδήποτε διαφορετικό.  Η Υπέρβαση, για άλλους το Κβαντικό Επίπεδο Ύπαρξης ή όπως αλλοιώς θέλουν να το λένε, 5η διάσταση, Ζωή σε ανώτερα συνειδησιακά επίπεδα, είναι η μη γραμμική πραγματικότητα που χαρακτηρίζει το πριν και το μετά της γραμμικής μας ζωής.

Για κάποιους αυτή η Υπέρβαση δεν έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον και είναι η πηγή των πάντων. Καμία αντίρρηση. Πιθανόν η μαθηματική σκέψη να μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα. Εγώ θέλω να φτάσω στα συμπεράσματά μου ακολουθώντας τον δρόμο που θα με οδηγήσει από το γραμμικό παρόν μου, στο μη-γραμμικό πιθανόν αύριό μου, αφού κυριολεκτικά η γραμμικότητα δεν αποτελεί κβαντικό μέγεθος.

Κι αυτό θα προσπαθήσω ν’ αναλύσω. Γι’ αυτό θα ανοίξω καλά τα μάτια μου και θα κοιτάξω τον κόσμο γύρω μου. Αυτός, ο κόσμος, το σύμπαν, η εκδηλωμένη δημιουργία, υπήρξε ο διδάσκαλος των διδασκάλων και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να αποστηθίζω τα τσιτάτα τους όταν μπορώ να μαθαίνω κατευθείαν παρατηρώντας τον.

Show Buttons
Hide Buttons