Οι δύο αυτές έννοιες είναι από τις πιο περίεργες αν κάποιος έχει το θάρρος να τις αντιμετωπίσει σαν δίδυμο. Σαν ερμηνεία είναι απλές έννοιες. Σαν δίδυμο πάλι πριν ασχοληθεί  κανείς μαζί τους θα πρέπει να τις βάλει στην σωστή σειρά που είναι οφθαλμοφανές πως πρώτη έρχεται η φυλογένεση (η γέννηση της φυλής και όχι του φύλλου) και ακολουθεί αυτή του όντος. Φυλογένεση λοιπόν είναι η γέννηση της φυλής. Όχι οι φυλές που κάποιος θα έλεγε πως ξεφύτρωσαν από το πουθενά και όλοι πλέον προσπαθούν να αποδείξουν ποια ήταν αυτή που βγήκε πρώτη. Αν για παράδειγμα η πρώτη φυλή ήταν μια ηλιθίων, σιγά την διεκδίκηση του βραβείου. Αναφέρομαι στην ανθρώπινη φυλή που κατά πως φαίνεται ξεκίνησε από κάποιον μονοκύτταρο οργανισμό και βήμα το βήμα εξελίχθηκε σ’ αυτό που βλέπουμε σήμερα, ένα μάτσο ανθρώπους, κάθε χρωματικής πανσπερμίας και ποιότητας που έχουν σαν κατσαρίδες κυριαρχήσει στον πλανήτη Γη. Πριν συνεχίσουμε ας δούμε και

Κι αν έχω γράψει για την αγάπη. Βλέπετε προσωπικά την θεωρώ την μία από τις δύο αρχές της εκφρασμένης θειότητας. Όμως σήμερα θα προσπαθήσω να ξεχάσω τα μεταφυσικά και να σας δώσω κάποιες σκέψεις μου που άπτονται της έννοιας που αφορά τον άνθρωπο. Μόνο μια πολύ μικρή μεταφυσική παρένθεση. Η αρχή Αγάπη, μαζί με την αρχή Σοφία, είναι αυτές που οδήγησαν την δημιουργία από το Α στο Ω. Και εκεί στην εσχατιά της πνευματικής δημιουργίας η έννοια της αγάπης, πάλι μαζί με την αντίστοιχη σοφία, είναι αυτές που θα οδηγήσουν το παιδί της πνευματικής δημιουργίας από το Ω στο Α. Αγάπη λοιπόν de profundis. Το εκ βαθέων του τίτλου είναι όπως θα καταλάβατε ήδη παραποίηση του όρου και δεν αφορά την εκ ψυχικών μου βαθών ανάσυρση της έννοιας αυτής, αλλά το να φέρω στην επιφάνεια την ουσία της λέξης από εκεί που την έχουν θάψει, δηλαδή όσο πιο βαθειά γίνεται.  Υπήρξε πάντοτε

Ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, καθώς και “Έστι δίκης οφθαλμός ός τα πανθ’ ορά”. Ωραία ε; Το μυαλό όλων μας πάει στην ίδια έννοια παρόλο που το δεύτερο σκέλος ανήκει σε λεχθέν από αρχαίο Έλληνα. Θα μου πείτε το πρώτο ή το τελευταίο; Και επειδή για το μόνο που είμαστε σίγουροι είναι αυτό που γίνεται στο δικό μας οικοσύστημα, ας μιλήσουμε για την Γη. Βρίσκεται παντού στην Γη σαν παρουσία αλλά κανένας δεν το βλέπει. Μας ακούει, τουλάχιστον αυτό λένε οι γνωρίζοντες αλλά απάντηση δεν δίνει και βέβαια ακόμα και αν κάποιοι πιστεύουν ότι επικοινωνούν μαζί του, δεν μπορούν να είναι και σίγουροι. Ο βασικός λόγος είναι πως αυτό που επικρατεί στο γήινο οικοσύστημα μάλλον δεν έχει αυτιά. Πάντως η έννοια για την οποία αναφερόμαστε είναι κατσικομένη παντού. Και σαν μην έφτανε αυτό γεμίζει και τα πάντα. Ότι και να κάνεις θα την βρεις εκεί. Οπότε μάλλον είναι

Και αν δεν μας έχουν τρελάνει με την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ). Η Τεχνητή Νοημοσύνη αυτό, η Τεχνητή Νοημοσύνη εκείνο. Θα μας πάρει τις δουλειές, θα μας υποδουλώσει, θα… θα… θα… Εδώ που τα λέμε αν βάλουμε τριακόσιες από δαύτες στα κοινοβούλια μάλλον καλύτερους νόμους θα έφτιαχναν. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Έχω γράψει πως: Αφήσαμε να σβήσει το ταλέντο και δεχθήκαμε στο όνομα της ευκολίας να επικρατήσουν οι ατάλαντοι. Κι αυτοί ζητήσαν από την τεχνητή νοημοσύνη να καλύψει το κενό τους. Από την άλλη μεριά, όντας συγγραφέας, και για να ακριβολογώ, μυθιστοριογράφος, το 2015 σε μια τριλογία επιστημονικής φαντασίας περιέγραψα τον εξανθρωπισμό της τεχνητής νοημοσύνης και την πιθανή περαιτέρω πορεία της. Ύστερα από τόσα χρόνια πολλά είναι αυτά που έχουν γίνει και ακόμα περισσότερα αυτά που έχουν λεχθεί. Συμφωνώ με τις θέσεις, όχι όλων, αλλά διαφωνώ με τις ερμηνείες. Λένε για παράδειγμα ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν

Μνήμη και χρόνος, μια παρεξηγημένη σχέση. Το ό,τι κάποια στιγμή ο δρόμος της Τελείωσης για τον κάθε ένα μας θα φτάσει στο τέλος του, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Ο δρόμος της Τελείωσης όμως δεν είναι ένας δρόμος συγκεκριμένης απόστασης. Είναι το σύνολο των επισωρευμένων στοιχείων που έχουμε κερδίσει στην ζωή κατά την στιγμή που θα περάσουμε την πύλη του επέκεινα. Βλέπετε η ζωή όμως δεν είναι κάτι που διαρκεί για πάντα. Για άλλον αργά, για άλλον νωρίς, για όλους όμως κάποια στιγμή θα τελειώσει. Και δεν μπορώ να ξέρω τι είναι αυτό που θα κουβαλήσουμε στην συνέχεια, ούτε καν αν θα υπάρχει κάποια συνέχεια, αλλά είμαι βέβαιος ότι τουλάχιστον προσωπικά, εκείνη την στιγμή, θα ήθελα να έχω στις αποσκευές της ζωής μου, εκείνα τα προικιά που θα μου επιτρέψουν την όποια συνέχεια. Αν καθίσω και αναλογιστώ προκειμένου να προσδιορίσω την φύση αυτών των στοιχείων, αυτόματα θ’ απορρίψω όλα τα

Η μητέρα όλων των παραμυθιών. Και τι δεν έχει όμως πληρώσει αυτή η φουκαριάρα η φώτιση. Όλοι την έχουν δεχτεί, όλους τους έχει εξυπηρετήσει. Από τους απόστολους του Ιησού, μέχρι τους σύγχρονους μαθητές αλλά και φερόμενους ως εσωτεριστές δάσκαλους της σημερινής εποχής. Θα ξεκινήσω με μια μικρή παρένθεση. Αν πάρουμε μια λάμπα φακού ισχύος 1.5 volt, και την συνδέσουμε με μια παροχή 220 volt, το μόνο που δεν θα γίνει είναι ο λαμπτήρας ν΄ ανάψει. Θα εκραγεί και αλλοίμονο αν έχουμε κοντά τα χέρια  ή το πρόσωπό μας. Το ίδιο θα συμβεί και με λάμπες μεγαλύτερου voltage. Οι μόνες που θ΄ανάψουν είναι αυτές που είναι φτιαγμένες για το ρεύμα της παροχής. Ας αναφερθούμε επιπλέον στην σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Ο παγκόσμιος αυτός νόμος έχει έναν ακόμα όρο, το μέσον, που αρκετές φορές τον ξεχνάμε. Το αίτιο εφαρμόζεται στο μέσο (διάμεσο) και παίρνουμε ένα αποτέλεσμα. Αυτός είναι και ο λόγος που ο νόμος

Ο τίτλος, Η Ονειρική Τριλογία του Χρόνου, περιέχει δυο σκέλη που χρήζουν άμεσης ερμηνείας τουλάχιστον όσον αφορά την έννοια που τους προσδίδω. Το ποια είναι η τριλογία και γιατί είναι ονειρική. Όσον αφορά το πρώτο. Η απάντηση είναι απλή. Παρελθόν, παρόν, μέλλον. Πριν, τώρα, μετά. Χθες, σήμερα, αύριο. Διαλέξτε και πάρετε όποια σας αρέσει. Προσοχή όμως. Υπάρχει παγίδα. Άλλο πριν, τώρα, μετά και άλλο χθες, σήμερα, αύριο. Η διαφορά του κρύβεται στο εύρος της διαδικασίας. Και αυτό που σχετίζεται με το εύρος είναι το ονειρικό κομμάτι του χρόνου. Τι είναι ο χρόνος; Ένα ποτάμι που κυλάει μπροστά στα μάτια μας από το παρελθόν για να διαμορφώσει στο παρόν το μέλλον; Ή μήπως η ροή είναι αντίθετη; Το μέλλον έρχεται στο παρόν για να γίνει παρελθόν;  Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως και τα δυο συμβαίνουν συγχρόνως. Τόσο το απώτερο παρελθόν παρέχει στοιχεία στο παρόν που το αλλάζουν δημιουργώντας ένα καινούργιο

Ίσως ένα από τα πιο σημαντικά θέματα και ίσως προβλήματα για τον σύγχρονο άνθρωπο που θέλει να περπατήσει την οδό της τελείωσης είναι να καταλάβει την διαφορά αλλά και τον τρόπο λειτουργίας των δύο αυτών ενάντιων όρων, του καλού και του κακού. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Δανείζομαι δύο όρους ενός δασκάλου του εσωτερισμού, του Δ. Σεμελά, αυτούς του δημιουργικού παράγοντα και του αντίστοιχου καταστρεπτικού ή μεταμορφωτικού. Όπως όμως και να τους λέμε δεν είναι άλλοι από τους όρους της τάξης και της αταξίας, ή ακόμα και αυτών της οργάνωσης και του χάους. Σαν λέξεις όμως είναι πιο κατανοητές μια που ο ένας παράγοντας, η μια δύναμη δηλαδή, δημιουργεί ενώ η άλλη καταστρέφει ή καλύτερα μεταμορφώνει. Μην φανταστείτε ότι για την δημιουργία δεν είναι και οι δυο απαραίτητες. Είναι, και γι’ αυτό και υπάρχουν. Τίποτα στην δημιουργία δεν είναι περιττό. Ο τρόπος χρήσης των δυνάμεων αυτών είναι που

Επειδή επισημάνθηκε από μια καλή φίλη ότι ίσως η λέξη “παραμυθία” που κατά καιρούς χρησιμοποιώ στους τίτλους των αναρτήσεων μου να μην είναι η πιο κατάλληλη για τον σκοπό μου, προσπάθησα να βρω κάποια άλλη αλλά μάταια. Η έννοια που της δίνω είναι αυτή της παράφρασης της αρχικής έννοιας, από τα πολλά που ακούγονται, και εξ αιτίας αυτού, η παρανόηση μιας πιο καθαρής ερμηνείας. Πάμε λοιπόν να δούμε την παραμυθία των ανώτερων διαστάσεων. Αρχικά όταν αναφερόμαστε σε διαστάσεις ο νους μας δικαιολογημένα πάει σε μαθηματικές έννοιες. Για το δικό μου μυαλό υπάρχουν μόνο αυτές που χαρακτηρίζουν τον χώρο και είναι νομοτελειακά τρεις. Οι λιγότερες ή οι περισσότερες είναι φυσικομαθηματικές έννοιες και πρέπει σαν τέτοιες ν’ αντιμετωπίζονται. Ο στόχος μου δεν είναι ν’ αναφερθώ σ’ αυτές. Δηλώνω ακατάλληλος. Θα μου πείτε, τι είναι αυτό που σε κάνει κατάλληλο ν’ αναφερθείς στην όποια άλλη έννοια; Η νεκροψία θα δείξει. Η έννοια που

Η αυτογνωσία, της αυτογνωσίας, την αυτογνωσία, ω αυτογνωσία. Οι αυτογνωσίες… Όχι από αυτές δεν έχει καθόλου. Η λέξη αυτή είναι η πιο διαδεδομένη λέξη στους κύκλους των λεγόμενων μεταφυσικών αλλά και αυτών των κοινωνικο-ψυχολογικών ομάδων που σώνει και καλά στις μέρες μας θέλουν να μας βοηθήσουν ώστε να γίνουμε ολοκληρωμένοι άνθρωποι. Έχουν άδικο; Όχι βέβαια. Αλλά δεν έχουν ούτε και δίκιο. Στις μέρες μας η ανάγκη για αυτογνωσία έχει περάσει από το στάδιο της αποκάλυψης σε αυτό του κοινώς αποδεκτού. Πλέον ο κάθε ένας από μας μπορεί να πει και κάτι. Και βέβαια δεν εννοώ να πάρουμε φόρα και να μιλάμε για το γνώθι σαυτόν. Καλά τα φαρδομάνικα αλλά τα φοράνε οι δεσποτάδες. Άστε που ο κάθε πικραμένος που θέλει κάτι να πει που να ξεπερνάει τα εσκαμμένα, θα αναλύσει σε βαθμό υπερθετικό την αρχαία αυτή προτροπή. Όμως δεν είναι παράδοξο όλοι σχεδόν οι διδάσκαλοι να μιλάνε τόσο πολύ για

Πιστέψτε με, όταν ξεκίνησα να καταγράφω για τα τρία σώματα, το τελευταίο πράγμα που πέρασε απ’ το μυαλό μου ήταν το βιβλίο του Liu Cixin “Το πρόβλημα των τριών σωμάτων”. Καλά τα μυθιστορήματα και ακόμα καλύτερη η μεταφορά τους στον κινηματογράφο αλλά το δικό μας πρόβλημα με τα τρία σώματα είναι εντελώς διαφορετικό. Έχουμε φτάσει πια σ’ εκείνο το σημείο που το να εστιαστούμε στην προσωπική μας πορεία είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα τα προβλήματα που πρέπει να λύσουμε. Και το πρώτο που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι όλα που είπαμε στις πρόσφατες αναρτήσεις μας, δηλαδή αντιθέσεις και εναντιότητες, δίνουν την δική τους μάχη μέσα σ’ αυτό που ονομάζουμε συναισθηματικό κόσμο ή αλλιώς ψυχή. Κι αυτή στο γενικό της σύνολο είναι μια από τις τρεις μορφές που σε ατομικό επίπεδο έχει ο κάθε άνθρωπος. Έχει μια φυσική μορφή, μια ψυχική και μια πνευματική. Στην δεύτερη μέσα είναι που γίνεται

Η λέξη θεός είναι ίσως μια από τις λίγες λέξεις που με τον ένα ή άλλο τρόπο εμπεριέχεται σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Το βασικό όμως ερώτημα έχει να κάνει με την ερμηνεία της λέξης και όχι με την εμφάνισή της. Πόσοι από αυτούς που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους μπορούν να μας πουν κάτι παραπάνω από αυτά που παπαγαλίζουν από τις διάφορες γραφές; Γιατί ο δίκαιος θεός αποδέχεται τις τόσες αδικίες; Γιατί ο ελεήμων θεός δεν φροντίζει για τους τόσους ταλαίπωρους; Και πολλά άλλα που ο κάθε πικραμένος πιστός αντιμετωπίζει προβάλλοντας μια εντελώς ανούσια θεωρία. Οι άνθρωποι τιμωρούνται για σφάλματα από την προηγούμενη ζωή τους, λένε και σφυρίζουν αδιάφορα. Και τέλος δεν έχει ο κατάλογος αυτών των ερωτημάτων. Έλεος! Αιδώς χριστιανοί καθολικώς διαμαρτυρόμενοι, αλλά και εσείς όλοι των άλλων θρησκευτικών δογμάτων! Και το πρώτο συμπέρασμα είναι πως το 99% των ανθρώπων δεν έχει την παραμικρή ιδέα γι’ αυτόν που

Διαλογισμός ή καλύτερα περί διαλογισμού και όχι μόνο είναι ο λόγος αυτήν την φορά. Και για να μην παρεξηγηθώ από την πρώτη στιγμή: Δεν είμαι κατά του διαλογισμού. Αλλά άλλο διαλογισμός και άλλο παίρνω έναν υπνάκο και θεωρώ ότι διαλογίζομαι. Θα μου πείτε πως αυτό δεν συμβαίνει σ’ εσάς αλλά στους άλλους. Γι’ αυτούς τους άλλους μιλάω. Τολμώ να μιλήσω για σας; Εσείς όλα τα κάνετε σωστά. Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Αρχικά απομονώνεστε σε κάποιον χώρο. Καθόσαστε σε μια καρέκλα ή καλύτερα σε εκείνην την δύσκολη στάση που παίρνουν οι Ινδοί γιόγκι (και όχι όλοι τους), κλείνετε τα μάτια και προσηλωνόσαστε στην φωνή του εκλεκτού σας που από το ηχείο του τηλεφώνου σας, σας κατευθύνει στην διαλογιστική σας άσκηση. Η φωνή του ή φωνή της, επιβλητική και σταθερή σας λέει ν’ αναπνεύσετε βαθιά, μετά να εκπνεύσετε και όταν θεωρήσει ότι το καταλάβατε, σταματάει και αρχίζει την βόλτα

Άλλο ελευθερία και άλλο κάνω ότι μου καπνίσει, κοινώς αφήνω τα πάθη μου ανεξέλεγκτα. Ο κάθε άνθρωπος, και περισσότερο αυτός που θέλει να λέγεται πολιτισμένος, οφείλει να αναπτύξει την τεχνική εκείνη που θα του επιτρέψει να δαμάζει τα πάθη του. Και τι είναι πάθος; Πάθος είναι κατά γενική ομολογία κάθε αλλοφροσύνη της ψυχής που μπορεί να παρεμποδίσει την ελευθερία του ανθρώπου. Με τον ορισμό αυτό, που από κάποιο κιτάπι αντέγραψα,  μας δίνεται η ερμηνεία του όρου αλλά και το όριό της. Είναι αρκετά γνωστό το ότι η ψυχή μας κάθε άλλο παρά σταθερότητα παρουσιάζει. Και πως αλήθεια θα μπορούσε να είναι σταθερή όταν αυτός τούτος ο λόγος ύπαρξής της είναι να λειτουργεί σαν ενδιάμεσος παράγοντας ώστε να εξασφαλίζεται η δυνατότητα επικοινωνίας των δύο ακραίων όρων; Η ευπάθεια της ψυχής είναι βασικό της χαρακτηριστικό, είναι θα έλεγα λειτουργικό της χαρακτηριστικό. Η ευπάθεια όμως αυτή ελέγχεται από την διάνοια, από την φρόνηση

Δεν υπάρχει κάτι το οποίο να γεννιέται και κάποια στιγμή αυτό το κάτι να μην πεθάνει. Και αυτό δεν είναι κάτι που είναι είτε διαπραγματεύσιμο είτε μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει κάποια άλλη ερμηνεία. Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Ό,τι γεννιέται, πεθαίνει. Ο άνθρωπος τώρα είναι μια διαφορετική ιστορία. Και αυτός ακολουθεί τον ίδιο νόμο. Υπάρχει η στιγμή της γέννησης και η στιγμή του θανάτου. Μπορεί να μην είναι εντελώς ξεκάθαρη η στιγμή της γέννησης. Πολλοί λένε ότι είναι όταν γίνεται η σύλληψη. Άλλοι πάλι λένε ότι είναι η στιγμή που το βρέφος παίρνει την πρώτη  του αναπνοή. Υπάρχουν βέβαια κι άλλες ερμηνείες. Κάπου όμως μεταξύ της σύλληψης και της πρώτης αναπνοής είναι και η στιγμή που πραγματικά το άτομο αρχίζει και ζει. Και κάποια στιγμή υπάρχει ο θάνατος. Που κι αυτός δεν είναι ξεκάθαρος. Γιατί από τη στιγμή που το άτομο θα σταματήσει ν’ αναπνέει μέχρι τη στιγμή που θα πάψει

Ας ξεκινήσουμε από κάποιους αριθμούς. Η ανθρωπότητα σήμερα αριθμεί περίπου 8 δις. Με μια γενική προσέγγιση οι μισοί από αυτούς είναι γυναίκες και οι άλλοι άνδρες. Μένω στην απλή λογική ότι μια αδελφή ψυχή, κατά βάση ανήκει στο αντίθετο φύλλο. Αν αυτά τα 4 δις οποιασδήποτε κατηγορίας τα χωρίσουμε στα τέσσερα ηλικιακά κομμάτια, έχουμε 1δις ανθρώπους σε κάθε ομάδα ατόμων που βρίσκονται βέβαια διασκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Για να βρεθεί λοιπόν μια αδελφή ψυχή –σύμφωνα μ’ αυτούς που πιστεύουν κάτι τέτοιο- στατιστικά τουλάχιστον είναι αδύνατο. Τώρα το να γεννηθεί στον ίδιο τόπο και στο ίδιο μέρος αποτελεί ένα κοσμικό Τζόκερ. Και ρωτάω: Τί γίνεται στο σπίτι σου κι’ αμπάρωσες τον σύρτη σου; Πώς γίνεται και αρκετοί πιστεύουν ότι ήδη έχουν βρει την αδελφή ψυχή τους; Μήπως έχουν βρει κάτι άλλο ή μπας και αυτή η ρήση έχει άλλη ερμηνεία; Αν στην θέση «Αδελφή» βάλουμε την λέξη «Ομοιο-κραδανώμενη», κάτι

Ας μιλήσουμε λίγο για την έννοια της χρονοσειράς. Και λέω λίγο, γιατί δεν είναι από τα θέματα που ένα απλό μεταφυσικό χρονογράφημα μπορεί να ολοκληρώσει. Τι σημαίνει πέρα από το προφανές και ποια είναι η μεταφυσική της προσέγγιση, εάν υπάρχει κάτι τέτοιο; Την προφανή ερμηνεία νομίζω ότι όλοι την καταλαβαίνουμε. Μια σειρά από στιγμές που χαρακτηρίζουν ένα γεγονός. Η χρονοσειρά ενός ταξιδιού περιλαμβάνει όλες τις στιγμές από την στιγμή που αποφασίστηκε το ταξίδι έως να ολοκληρωθεί. Νομίζω πως αυτό είναι κατανοητό. Η κάθε χρονοσειρά, αν δεν ανήκει σε κάποιο τετελεσμένο συμβάν, έχει κατά βάση δύο μέρη. Το κομμάτι από την αρχή της μέχρι το τώρα, και το δεύτερο κομμάτι από το τώρα μέχρι την ολοκλήρωσή της. Κι εδώ είναι που ξεκινάνε τα όμορφα. Το πρώτο της κομμάτι είναι συγκεκριμένο και μοναδικό. Είναι σταθερό και αμετάβλητο. Το δεύτερο όμως είναι δέσμη από διάφορα σενάρια κι επομένως ένας μεγάλος αριθμός πιθανών χρονικών

Ξεκινάω δηλώνοντας ότι η ρήση “Γνώθι σαυτόν” αποτελεί μια πολύ σπουδαία προμετωπίδα της αρχαίας σοφίας και χρήζει ιδιαίτερης αξιολόγησης. Όμως πού ανήκει; Είναι κατάσταση του είσθαι που πρέπει να κερδηθεί ή μήπως αποτελεί στοιχείο του τρίπτυχου κίνητρο-μέσο-αποτέλεσμα που θέλοντας και μη αποτελεί το μοτίβο της ζωής μας; Έχει να κάνει με το παρελθόν μας, το παρόν μας ή το μέλλον μας; Ένα είναι σίγουρο. Η γνώση του εαυτού, και όποια παραμετροποίηση μπορεί να κρύβεται πίσω από μια τόσο βαρυσήμαντη δήλωση έχει τόσες παγίδες, όσα και τα οφέλη που υπόσχεται χωρίς να υπόσχεται σε πρώτη φάση. Το πρώτο και σπουδαιότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος που θα αποδεχθεί την παραπάνω προτροπή και θα προσπαθήσει να την κάνει πράξη, είναι το ότι τα πάντα τα αντιλαμβάνεται από τον βαθμό συνειδητότητας που έχει την συγκεκριμένη στιγμή της ζωής του που υποχρεωτικά βρίσκεται στο εδώ και τώρα. Αυτό είναι το κριτήριο μέσα από το οποίο

Ο λόγος για το Εγώ. Θα ρωτήσει ο αναγνώστης, πού κολλάει πάλι αυτό στην προσπάθεια του ανθρώπου να γνωρίσει τον εαυτό του και να ολοκληρωθεί; Κι όμως, όλα ξεκινάνε από την κατανόηση του τι σημαίνει Εγώ και πως μας προέκυψε η έννοια του Εγωισμού. Ξεκινάω από το πρώτο και θα προσπαθήσω να σας δώσω μια εξήγηση όπως αυτή βγαίνει από την ερμηνεία των γραμμάτων που την αποτελούν. Θα δανειστώ τις επιμέρους ερμηνείες των γραμμάτων από το βιβλίο του στοχαστή-μελετητή της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, Ηλία Τσατσόμοιρου. Το βιβλίο του λέγεται ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΝΕΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ. Το γράμμα ‘Ε’ χαρακτηρίζει την έλευση. Κάτι δηλαδή το οποίο έρχεται. Από πού έρχεται; Από το ‘Ω’, δηλαδή από τον άπειρο και αιώνιο χώρο, από την αρχή του παντός. Το ‘Ω’ σε αντιδιαστολή από το ‘Ο’ που υποδηλώνει το πεπερασμένο, δηλώνει το άπειρο, το αέναο. Και πώς έρχεται αυτό το κάτι από το αιώνιο; Το γράμμα

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη και σιγά μην σας πω παραμύθι. Τα παραμύθια είναι για σοβαρές σκέψεις και εμείς εδώ οι γράφοντες στο διαδίκτυο έχουμε αποδείξει ότι στερούμαστε ακόμα και κοινής λογικής. Η διαφορά είναι ότι αντί για χάπια φοράμε γυαλιά. Πολύχρωμα. Μπλε και κόκκινα οι περισσότεροι, αλλά άμα δεν θέλεις να βγάλεις τα γυαλιά σου, πως περιμένεις να δεις; Ο δικός μου πάντως ο λόγος αφορά το Μάτριξ και την σχέση του με την ζωή. Η πρώτη αλήθεια κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι πως δεν πάει να καταπιείτε ένα ολόκληρο φαρμακείο πολύχρωμα χάπια, όταν χτυπήσει το ξυπνητήρι, πάλι στο κρεβάτι σας θα βρεθείτε. Το ίδιο και με τα γυαλιά. Ότι χρώμα και να διαλέξετε πάλι τον κύριο προϊστάμενο θα βλέπετε που όχι μόνο σας κουνά το χέρι απειλητικά αλλά κατά καιρούς σας δείχνει και το μεσαίο του δάχτυλο. Επειδή όμως σκοπός μου δεν είναι να αναλύσω ένα

Πιο σωστός τίτλος θα ήταν, Γιατί εγώ δεν πιστεύω στην Μετεμψύχωση. Θα μου πείτε, και λοιπόν; Δεν υπάρχει λοιπόν. Στο κάτω κάτω τις προσωπικές μου απόψεις καταγράφω. Βέβαια αν θέλω να διαβάσετε και παρακάτω, θα πρέπει τουλάχιστον ν’ αναφέρω τους λόγους. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι πρόκειται για μια ανήθικη διαδικασία. Το δεύτερο είναι ότι είναι και ανώφελη. Δεν δείχνει να οδηγεί πουθενά, αυτά που πρεσβεύει δεν αποτελούν θέσφατα και γενικά δεν υπάρχει πίσω της ένα λογικό σύστημα αναφοράς που ν’ αποτελεί κάποιο έρεισμα για μια τόσο ακραία ερμηνεία της ζωής. Έχω γράψει και άλλοτε για το θέμα αυτό και μάλιστα αυτή η ανάρτηση είναι μια αυξημένη καταγραφή εκείνου του άρθρου. Όμως ας δούμε πρώτα για ποιο πράγμα μιλάμε. Ποια λέξη εκφράζει ακριβώς αυτό που εννοείται; Είσαστε σίγουροι ότι διαλέξατε την σωστή λέξη; Μετενσάρκωση θέλατε να πείτε ή μήπως Μετεμψύχωση; Μήπως Ενσάρκωση ή μήπως κάτι άλλο; Σας ρωτάω γιατί προσωπικά

Παραμύθι, ξεπαραμύθι, αμφιβάλω αν υπάρχει θέμα που να το έχουν ζωγραφίσει τόσοι ή να το έχουν περιγράψει άλλοι τόσοι. Κάτι ξέρουν ή δεν ξέρουν τι τους γίνεται; Ας τα πάρουμε με την σειρά. Αν υπάρχει κόλαση θα πρέπει να υπάρχει και παράδεισος. Το ένα χωρίς το άλλο δεν γίνεται. Την προσωπική μου άποψη για τους τόπους αυτούς της αναψυχής την έχω αναφέρει ξανά. Είχα δηλώσει πως βρίσκονται στο ίδιο πάρκο μια που ο όφις ο πονηρός ήταν θαμώνας του. Φαίνεται όμως πως στην συνέχεια οι καλοί κράτησαν το μέρος του οικοπέδου που είχε θέα και άφησαν στους κακούς το τυφλό κομμάτι. Η κόλαση δεν έχει φυτά, δεν έχει ζώα. Ένας σκύλος φυλάει την πόρτα της λες και υπάρχει περίπτωση να θέλει κανένας να μπει. Όμως προσέξτε, στον παράδεισο υπάρχει το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Όποιος φάει τους καρπούς του, γίνεται κακός μια και αυτόματα εξορίζεται. Από

Εξέλιξη και άνθρωπος! Πολλά έχουν γραφτεί και περισσότερα έχουν ειπωθεί για το τι είναι άνθρωπος και ποια πρέπει να είναι η πορεία του όσο υπάρχει εν ζωή. Και διερωτάται ο σύγχρονος σκεπτόμενος: Γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη διασπορά απόψεων; Υπάρχει ή δεν υπάρχει ένα ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ που να τα συνοψίζει όλα σε μια γενικώς αποδεκτή θέση; Θα σας απαντήσω με ειλικρίνεια ότι δεν γνωρίζω. Το προσωπικό μου συμπέρασμα έχει να κάνει με αυτά που εγώ διάβασα και σκέφτηκα αλλά καταλαβαίνετε φαντάζομαι ότι δεν είναι δυνατόν να έχω μελετήσει όλες τις απόψεις. Στην πορεία της ζωής μου ακολούθησα διάφορους δρόμους που ο καθένας τους με οδήγησε σε καινούργια μονοπάτια που ευτυχώς από κάποιο σημείο και μετά όλα συγκλίνανε. Μην παρεξηγήσετε το ότι έγραψα πως ακολούθησα διάφορους δρόμους. Όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που δεν παραδέχονται τίποτα απολύτως, ακολουθούν το δικό τους μονοπάτι που στόχο έχει να τους οδηγήσει στο τερματισμό που

Η μικρή μου αυτή ανάρτηση είναι σκέψεις που θέλω να μοιραστώ με τους φίλους μου Χριστιανούς ή αλλιώς η πορεία του Γολγοθά μέσα από τα δικά μου μάτια. Σέβομαι τις θρησκευτικές πεποιθήσεις όλου του κόσμου και η πρόθεσή μου δεν είναι να ιντριγκάρω κανέναν. Σέβομαι απόλυτα ακόμα κι αυτούς που δεν έχουν, ή νομίζουν πως δεν έχουν θρησκευτικές πεποιθήσεις. Ξεκινάω από τον τίτλο. Διαβατήριο versus Ταυτότητας. Πρώτα ας δούμε το διαβατήριο. Τα πάντα ήταν ξεκάθαρα και όσον αφορά το όνομα αλλά και την κατάσταση του είναι. Έγραφε με φαρδιά πλατιά γράμματα ΙΗΣΟΥΣ, υιός Θεού. Και εκεί τελειώνανε όλα. Άμα είσαι ο γιος του Θεού και μάλιστα χωρίς άλλα αδέλφια, τίποτα δεν είναι σοβαρό. Όλα είναι εύκολα. Ακόμα και αν σπάσεις το αυτοκίνητο, ο καλός και πλούσιος μπαμπάς θα σου πάρει άλλο. Άσε την ανθρωπότητα! Δεν σου κάνει αυτή της γης; Διαλέγεις μια άλλη και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Και στο τελωνείο όταν