Τοιχο...γραφίες!

Η πίσω όψη της πίσω όψης; Μα αυτή δεν είναι η μπροστινή;

«Γιατί; Ποιος το λέει;» «Θα μας τρελάνεις τώρα; Όχι ότι θέλει πολύ αλλά είμαι σίγουρος πως η ερώτησή σου είναι μούφα!» Θα συμφωνήσω. Κυριολεκτικά είναι μούφα. Στον απόλυτο κόσμο μας, υπάρχει η μπροστινή όψη και η πίσω όψη. Είναι αυτονόητο -και θα συμπλήρωνα και απόλυτα λογικό- πως η πίσω όψη κάθε πράγματος δεν μπορεί παρά να έχει μια και μοναδική μπροστινή όψη κι αυτή είναι αυτή που βλέπουμε. Μόλις όμως στρέψουμε ένα αντικείμενο για να δούμε την πίσω του όψη, αυτόματα αυτή γίνεται η μπροστινή μας όψη -αφού αυτή είναι μπροστά μας πλέον- και η μέχρι πριν μπροστινή όψη έχει γίνει η πίσω όψη. Το παράλογο κρύβεται στην απόδοση της έννοιας «μπροστινή όψη». Η δική μας μπροστινή όψη δεν είναι υποχρεωτικά και η μπροστινή όψη ενός αντικειμένου. Για τα αντικείμενα δεν νομίζω πως ο όλος συλλογισμός έχει ιδιαίτερη σημασία. Μπορούμε πολύ εύκολα να ξεπεράσουμε την παγίδα αποδεχόμενοι πως ένα αντικείμενο

Διαβάστε περισσότερα »

Ζώντες βίον πρωτογόνου και ο νέος και η κόρη κοίταζαν και κάπου κάπου εάν έρχεται βαπόρι!

Μποστ υπέρ πάντων. Τώρα αν θα το πάρω το τσιτάτο του και θα το φέρω στα μέτρα μου, ας προσέχατε! Ο Sadhu είχε γράψει, και εγώ ως μεσαιωνικός καλόγερος είχα αντιγράψει, πως η καλύτερη προετοιμασία για τον θάνατο είναι μια ζωή που την έχουμε ζήσει σωστά. ΣΩΣΤΑ είπα, δεν έδωσα άφεση αμαρτιών στην κάθε πικραμένη που μέσα από καταπίεση του εαυτού της πιστεύει πως κάνει το καθήκον της και που νομίζει πως αυτό αρκεί. Ούτε στον κάθε πικραμένο που κάθε πρωί φοράει είτε το κουστούμι του είτε την φόρμα του και αμολιέται για το μεροκάματο. Η ανάγκη για επιβίωση είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο πρέπει να υφανθεί το κέντημα της ζωής. Ας προσέξουν λοιπόν σαν αρχή αυτοί που με τον τρόπο τους στερούν στους άλλους την δυνατότητα να ΕΙΝΑΙ άνθρωποι. Κουβαλάνε την ευθύνη γι’ αυτήν τους την απόφαση και για μένα το αμάρτημά τους ανήκει στην κατηγορία των αμαρτημάτων

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν αντέχω άλλο αυτά που ακούω, οπότε ας μιλήσουμε για τον θάνατο!

Δεν αντέχω άλλο αυτά που ακούω, οπότε ας μιλήσουμε για τον θάνατο! Ναι, για τον θάνατο και πάψε να φτύνεις τον κόρφο σου! Και επειδή όλοι από εκεί θα περάσουμε, ας το πάρουμε απ’ την αρχή στα σοβαρά γιατί όσο και να φτύνεστε το μόνο που κάνετε είναι να υγραίνεται τα ρούχα σας. Το πρώτο που πρέπει να παραδεχθούμε είναι ότι όλο το κλάμα και ο σπαραγμός –πλην ελαχίστων περιπτώσεων-, έχει να κάνει με τους ζωντανούς που μένουν πίσω και όχι μ’ αυτόν που φεύγει. Κάτι τα συναισθηματικά, κάτι τα οικονομικά, κάτι το άγνωστο για την καινούργια μορφή της ζωής που ξεκινάει αυτός που μένει πίσω, κάνει τους περισσότερους να είναι ανήσυχοι και να ξεσπάνε σε κλάματα και οδυρμούς. Οι πολλοί κλαίνε από συνήθεια. ΟΛΟΙ κλαίνε από άγνοια. Ας αφήσουμε όμως αυτά που πρέπει να γίνονται από την μεριά των ζωντανών και ας δούμε –σχήμα λόγου-, τι γίνεται μ’ αυτόν

Διαβάστε περισσότερα »

Μια ψυχή πακέτο για το σπίτι παρακαλώ! Και θα ήθελα να έχει μπόλικη σοκολάτα.

Αν δεν έχουν πει -και όχι μόνο οι άλλοι αλλά κι εγώ-, τόσα και τόσα για την ψυχή! Το κακό όμως είναι πως το συγκεκριμένο θέμα θυμίζει το παιδικό παιχνίδι με το δαχτυλίδι. Τα παιδιά βάζουν τις παλάμες τους αντικριστά και τραγουδάνε: Που ‘ντο, που ‘ντο το δαχτυλίδι; Ψάξε, ψάξε δεν θα το βρεις! Δεν θα το βρεις, δεν θα το βρεις, το δαχτυλίδι που ζητείς! Βάλτε την λέξη «ψυχή» στην θέση του δαχτυλιδιού και θα δείτε πως έχω δίκιο. Για να κλείσουμε λοιπόν το θέμα –τουλάχιστον όσοι με διαβάζετε να καταλαβαίνετε τι λέω-, και μια που όπως έχουμε όλοι μας παραδεχτεί την λέξη «ψυχή» ο κάθε πικραμένος την χρησιμοποιεί κατά βούληση, ας πούμε μερικά πράγματα ακόμα. Κάποια στιγμή, στις απαρχές της δημιουργίας –όχι θα μου γλυτώνατε!-, υπήρχε μόνο μια δύναμη, μια ενέργεια και τίποτα άλλο. Και τότε κάτι έγινε κι αυτή η υπερνοητική δύναμη ξύπνησε. Κι απόκτησε μια δεύτερη

Διαβάστε περισσότερα »

Είμαστε κανονικοί άνθρωποι; Βρε αδελφέ δεν σε ρωτάω για πλάκα! Είμαστε αληθινά παιδιά της Γης;

Το τι ζημιά μπορεί να σου κάνουν κάποιες απ’ τις ταινίες που αυτόν τον καιρό αλωνίζουν τις αίθουσες των κινηματογράφων αλλά και τις οθόνες των τηλεοράσεων, δεν μπορείτε να φανταστείτε! Ζόμπι, υπάνθρωποι, Σείριοι –προσέξτε άλλο Σείριοι και άλλο Σύριοι-, πηγαινοέρχονται στην Γαία –κοινώς Γη-, με αστρόπλοια και πολλά άλλα φαντεζί μεταφορικά μέσα και μέχρι στιγμής ευτυχώς το μόνο που κάνουν είναι να ψάχνουν μέρος για να παρκάρουν. Και εμείς οι άνθρωποι, αυτόχθονες του μικρού αυτού πλανήτη, απολαμβάνουμε την θέα κάθε βράδυ ενός αστροφώτιστου διαστήματος μονολογώντας: Τι φτιάχνει ρε ο Μεγάλος όταν έχει κέφια! Και έτσι χωρίς λόγο αλλά και χωρίς δυνατότητα λογικής υποστήριξης –ας τιμήσω τουλάχιστον εδώ τον τίτλο του εκκεντρικού συγγραφέα-, θα σας περιγράψω μια άλλη εικόνα. Ξαναλέω: Ό,τι σας λέω είναι εντελώς αυθαίρετο και τίποτα απολύτως δεν κρύβεται ανάμεσα στις γραμμές. Πήρε ο καλός θεός κάποια στιγμή στο απώτατο παρελθόν νερό και χώμα και έκανε μια πρώτης τάξεως

Διαβάστε περισσότερα »

Το κόκκινο ή το μπλε χαπάκι; Κάτι σε βεραμάν δεν έχετε; Καλά ντε, δεν σας είπαμε και καμπούρη!

Ο Σεξπήρος αναρωτιέται: Να ζει κανείς ή να μην ζει; Ο Neo –γράφε One αλλά και Zero για ευκολία-, μας βάζει μια πιο δύσκολη ερώτηση: Αφού το αρκούδι θα ζει που θα ζει, τι χρώμα χάπι τέλει; Μπλε της χαράς και της ησυχίας ή κόκκινο και να καταντήσει μ’ ένα βύσμα στο σβέρκο; Για τους μη γνωρίζοντες, η ερώτηση για την επιλογή του χρώματος του χαπιού προέρχεται απ’ το κινηματογραφικό έργο ΜΑΤΡΙΞ που θεωρώ ότι κάθε έμβιο πλάσμα κάτω των εβδομήντα με κινητό και υπολογιστή έχει δει –αν και αρκετοί από αυτούς που διατείνονται ότι το είδαν την ώρα της παράστασης κοιμόντουσαν. Είναι που αυτοί προτίμησαν μάλλον το Lexotanil-. Επειδή μου είναι αδύνατο να κρατήσω την χιουμοριστική μου άποψη μέχρι το τέλος καλύτερα ν’ απαλλαγώ απ’ αυτήν το συντομότερο. Το δίλλημα είναι απλό: Ο κόσμος που ζούμε είναι ψεύτικος. Είναι πολυδιάστατος και κατοικείται από πολλά πλάσματα. Στις δέκα διαστάσεις μας

Διαβάστε περισσότερα »
Show Buttons
Hide Buttons