Τοιχο...γραφίες!

Ο Κύριος με τα λεφτά και με το ρετιρέ –το πιάσατε φαντάζομαι το υπονοούμενο-, μπερδεύει τ’ όνομά μου και με φωνάζει ΡΕ!

Κι εκεί που όλα πήγαιναν μια χαρά, εκεί που ο καθρέφτης μου έστελνε την εικόνα μιας ικανοποιημένης προσωπικότητας, να ‘σου ο Χάρης. «Λοιπόν, σου έφερα το πρόγραμμα που σου είχα τάξει». «Ποιο ακριβώς;» τον ρώτησα με απορία. «Αυτό που μετατρέπει τον υπολογιστή σου σ’ ένα πλανητάριο. Κάθισε να στο εγκαταστήσω!» Τι το ήθελα; Δυο ώρες μετά, είχα ξαναθυμηθεί όλες τις αστρονομικές μου γνώσεις και βρέθηκα από ενημέρωση πολλά βήματα πιο πάνω, αλλά από μεταφυσικότητα; Στον πάτο! Κι όταν λέω στον πάτο, πιο πάτο πεθαίνεις! Η πιο κοντινή κουκίδα, 4 έτη φωτός μακριά. Το πλήθος τους; Άστο να πάει στον %$#@^. Εγώ Ειμί; Θα σας έλεγα τι εγώ Ειμί αλλά ας έχει χάρη που το σχετικό «ρητό» είναι γραμμένο με αρχαιοπρεπή τρόπο σε κάποιους τρούλους εκκλησιών και αν το πω κινδυνεύουν οι ανά την Γη πιστοί από πιθανή πτώση τους. Και έγινε νύχτα, και έγινε μέρα και ναι μεν ο καλός

Διαβάστε περισσότερα »

Χα, χα, χα… Γελάσαμε με το αστείο! Και σε τι διαφέρει το δικό μου «Εγώ Ειμί» από το δικό σου «Εσύ Είσαι»;

Έλα μου ντε; Όμως δεν σας έχει τύχει να σας παίρνουν στο τηλέφωνο και όταν ρωτάτε «Ποιος είναι» να σας απαντάει: «Δεν με κατάλαβες»; Και όταν ο άλλος έχει μια τέτοια απαίτηση, ένα είναι σίγουρο, ξέρετε πολύ καλά ποιος είναι. Και γιατί γίνεται αυτό; Γιατί απλούστατα τόσο ο τρόπος που σας μιλάει, η χροιά της φωνής του, αλλά και αυτό που σας λέει, τον ταυτοποιούν. Και αυτό είναι το καλό στην ιστορία μας. Υπάρχει όμως ένα κακό. Στην πόρτα του επέκεινα πηγαίνουμε χωρίς υλικό σώμα, επομένως η χροιά της φωνής, ο τρόπος που θα μιλάμε και όλα τα παρόμοια φαντεζί –για παράδειγμα το ξύλο της κάσας, η μάρκα της νεκροφόρας, κλπ.-, ΔΕΝ δίνουν καμιά πληροφορία γιατί απλά δεν τα κουβαλάμε μαζί μας! Φανταστείτε λέει τα στοιχεία που κουβαλάτε να έδιναν πληροφορίες και να μπορούσατε να μιλάτε σαν τον Χατζηχρήστο! Σε ρωτάνε ποιος είσαι και τους λες καθαρά και με την

Διαβάστε περισσότερα »

Είδα λέει ένα όνειρο… απ’ αυτά τα ακαταλαβίστικα. Μήπως σας περισσεύει κανένας ονειροκρίτης;

Το είδα την Μεγάλη Εβδομάδα αλλά μια απ’ τις φίλες μου των κοινωνικών δικτύων τα είχε βάλει με τους άθεους που αυτές τις ημέρες το μόνο που κάνουν είναι να προκαλούν τους καλούς χριστιανούς και ζητούσε να την αφήσουν ν’ απολαύσει με τον τρόπο της τις άγιες αυτές ημέρες. Απόλυτα σωστό το αίτημά της. Αν κι εγώ τα έχω με τους άθεους όλες τις ημέρες του χρόνου και όχι για τους λόγους που φαντάζεστε. Αυτό όμως το κρατάω γι’ άλλη φορά. Το όνειρο που είδα ήταν το παρακάτω: Ένα τσούρμο άγγελοι είχαν αναλάβει τον ρόλο του ταχυδρομικού διανομέα. Μια ωραία πρωία –καλό μου ακούγεται-, ένας απ’ αυτούς χτύπησε την πόρτα ενός παχυλού κυρίου που την ώρα εκείνη έπινε το γάλα του με την κυρία του και έτρωγε φρέσκα κρουασάν σοκολάτας. Όταν ο καλός κύριος του άνοιξε την πόρτα, ο άγγελος του έδωσε μια πρόσκληση. «Περί τίνος πρόκειται;» ρώτησε ο κύριος.

Διαβάστε περισσότερα »

Η ζωή είναι μια αλυσίδα; Έχω ακούσει πολλές ερμηνείες για το τι είναι η ζωή –οι περισσότερες αφορούν λαχανικά-, αλλά σιδερικό ποτέ!

Για να καταλάβουμε το πώς τσουλάει η διαδικασία της ζωής, πρέπει να εξηγήσουμε αυτό που σημαίνεται από τον μύθο, ότι δηλαδή οι μοίρες κλώθουν το κουβάρι της ζωής μας. Και για να ξηγηθούμε (=ρήμα που προέρχεται από την ελληνική λέξη «εξηγούμαι»), άλλο το νήμα του κουβαριού της ζωής και άλλο η ζωή. Οι μοίρες ΔΕΝ κλώθουν τα γεγονότα της ζωής μας όταν γεννιόμαστε, το νήμα της ζωής μας ετοιμάζουν. Η λέξη «γνέθω» περιλαμβάνει την διαδικασία της προετοιμασίας του νήματος που θα πάει στον αργαλειό. Και για να καταλάβουμε καλύτερα ας δούμε ποιες ήταν οι τρεις μοίρες. Η μία είναι η Κλωθώ που αντιπροσωπεύει το παρόν στη ζωή των ανθρώπων και θεωρείται η μεγαλύτερη και η σπουδαιότερη από τις άλλες δύο. Πιστευόταν ότι έκλωθε με τη ρόκα της το νήμα της ζωής του κάθε ανθρώπου, το πεπρωμένο του, που τον συνόδευε μέχρι το θάνατό του. Η επόμενη είναι η Λάχεση που

Διαβάστε περισσότερα »

Άλλο κάρμα και άλλο πεπρωμένο; Τίποτα άλλο δεν υπάρχει; Πώς; Υπάρχει και το μοτίβο της ζωής; Κι άλλο μπελά θα βάλουμε στο κεφάλι μας;

Τι να πεις τώρα και να μην σε πάρουν με τις πέτρες. Σου λέει ο ένας: Εγώ δεν πιστεύω στο κάρμα. Και καπάκι σου μιλάει για τα μαθήματα της ζωής που πρέπει να πάρεις. Και γιατί βρε δικέ μου, ο διπλανός μου παίρνει τα εύκολα και εμένα ο καλός θεός μ’ έχει ξεσχίσει; Είναι θέμα πεπρωμένου σου λένε οι ελληνοτραφέντες. Ας ξεκινήσουμε με το λεξικό –όχι βέβαια του γνωστού σε όλους- αλλά με το άλλο, εκείνο που δεν ξέρουμε, εκείνο της Επιτομής του Μεγάλου Λεξικού της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας των H.G. Liddell & R. Scott. Να τι λέει: πεπρωμένο, αρχαία ελληνική: πεπρωμένον, «ό,τι θεωρείται πως έχει ήδη προδιαγραφεί, από τη μοίρα, να συμβεί». Εκφράσεις: το πεπρωμένο(ν) φυγείν αδύνατο(ν). Και δίπλα ακριβώς: ειμαρμένη, μετοχή παθητικού παρακειμένου (εἵμαρμαι) του ρήματος μείρομαι (παίρνω το μερίδιό μου). Οι μοίρες έκλωθαν το νήμα του πεπρωμένου. Κάτι τέτοια γράφουν τα λεξικά και έχουμε καταντήσει για ευκολία

Διαβάστε περισσότερα »

Όποιος πέθανε πέθανε! Κάποιοι λένε για δεύτερο θάνατο; Πού και ποιος έξυπνος το λέει; Τι στο… μπιπ μαθαίνουμε κύριε καθηγητά;

Αυτό που ξέρω εγώ είναι όποιος πεθαίνει, πάει πέθανε. Και είμαι σίγουρος γι’ αυτό γιατί τότε σταματάνε να τον ψάχνουν και οι εφορίες. Κάτι ξέρουν αυτές. Όμως κάτι διάβασα που μου έφερε τα πάνω κάτω. Το κακό είναι ότι στις… μελέτες μου έχω βρει διάφορα αλλά για γενικό σχολιασμό σήμερα έχω διαλέξει δυο αποσπάσματα που ΕΝΤΕΛΩΣ αυθαίρετα θα τα συνδυάσω μπας και βγει κάποιο συμπέρασμα. Το ότι και τα δυο είναι από τις γραφές έχει μικρό νόημα μια και πλέον δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι οι γραφές είναι οι πραγματικές αρχικές γραφές. Ο κάθε πικραμένος αντιγραφέας καλόγερος του μεσαίωνα δεν αντέγραφε αυτό που έβλεπε αλλά παρέμβαινε για να βοηθήσει τις επερχόμενες γενιές στην κατανόηση των Θείων λόγων που από ΘΕΙΩΝ έγιναν τα λόγια του θείου, του αδελφού του πατέρα που ήταν και δεξιός ψάλτης – δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί πάντα ο δεξιός ψάλτης είναι καλύτερος από τον αριστερό. Κάτι

Διαβάστε περισσότερα »
Show Buttons
Hide Buttons