Τοιχο...γραφίες!

Αγάπη όπως λέμε “Αγάπη” ή “αγάπη νάναι και ό,τι νάναι; Ας μιλήσουμε για την ταμπακέρα!

  Μη… τζιζ! Είναι πολλοί οι οπαδοί της Αγάπης και… Κανένας δεν έχασε όταν μίλησε για την αγάπη. Η αγάπη όλα τα φροντίζει, η αγάπη όλα τα συμμαζεύει, η αγάπη… άστα να πάνε στο διάολο! Και ποιος δεν έχει μιλήσει γι’ αυτήν! Τι είναι όμως τελικά η Αγάπη; Ένα συναίσθημα; Μια αρετή της δημιουργίας; Μια δύναμη αγνώστων λοιπών στοιχείων ή ένα παράξενο σύνολο λέξεων και απόψεων που ο κάθε πικραμένος χρησιμοποιεί για δικό του όφελος; Προσωπικά και μετά τα τελευταία χρόνια που παρακολουθώ τα διαδικτυακά δρώμενα, τείνω να πιστέψω το τελευταίο. Μην με παρεξηγήσετε αλλά η “Αγάπη” είναι η λύση δια πάσαν νόσον και δυστυχώς και πάσαν μαλακίαν (κατά τας γραφάς η ερμηνεία της τελευταίας λέξης). Ας τα πάρουμε από την αρχή και ας δούμε πρώτα το φυσικό επίπεδο, κοινώς την φύση (Την Δραστηριοποιημένη Φύση για τους περίεργους φίλους μου [ή Nature Naturata και ξερό ψωμί]). Υπάρχει στην φύση η

Διαβάστε περισσότερα »

Ας κλείσουμε τα μάτια και ας ονειρευτούμε! Τί; Ίσως ότι είμαστε ξύπνιοι!

Δηλαδή θέλεις να πεις, πως εδώ κάτω, στην «γραμμική μας πραγματικότητα», όλοι είμαστε το ίδιο; Την ίδια αναζήτηση επιδιώκουμε όλοι μας; Έξυπνοι και βλάκες, όμορφοι και άσχημοι, προνομιούχοι και παρίες, για το ίδιο παλεύουμε; Και ο δημιουργός μας; Δεν είμαστε καθ’ ομοίωση και καθ’ εικόνα; Θα μπορούσα να συνεχίσω λέγοντας: Αυτά είπε η πατατομηχανή και κοίταξε την τοστιέρα που στεκόταν στο ράφι δίπλα της στο εργαστήριο κατασκευής της. Υπάρχει ένα παιδικό παιχνίδι, ο κύριος πατάτας. Σ’ ένα σακουλάκι υπάρχουν διάφορα πλαστικά κομμάτια από ένα πρόσωπο, υπάρχει ακόμα κι ένα σώμα κι εκεί επάνω τα παιδιά μπορούν να βάλουν μια πατάτα –στην κυριολεξία να την καρφώσουν- και επάνω της να τοποθετήσουν τα μάτια, την μύτη, τ’ αυτιά και το στόμα. Μόλις τα μικρά παιδιά φτιάξουν τον πρώτο τους πατατάνθρωπο, αρχίζουν και του μιλάνε. Και το ωραίο είναι πως κάνουν ότι κι αυτός τους απαντάει. Είμαστε οι πατατάνθρωποι ενός κατά τα άλλα

Διαβάστε περισσότερα »

Συμβιωτικός; Τι θα πει πάλι αυτό; Ο άνθρωπος; Κβαντο-συμβιωτικός ή Γραμικο-συμβιωτικός;

Ο Άρθουρ Καίσλερ είχε περιγράψει σ’ ένα από τα βιβλία του μια εγχείρηση εγκεφάλου που είχε παρακολουθήσει καθώς και κάποιο μικρό πείραμα που έγινε κατά την διάρκειά της. Όταν ακουμπούσε ο γιατρός κάποιο κέντρο κίνησης στον εγκέφαλο του ασθενή, αυτός σήκωνε το χέρι του. Του ζητήθηκε να μην το κάνει αλλά αυτό ήταν αδύνατο. Κάθε φορά που ο γιατρός ακουμπούσε το συγκεκριμένο κέντρο, ο ασθενής σήκωνε το χέρι του. Στην επιμονή του γιατρού ο ασθενής έκανε το εξής απίθανο.  Άρπαξε το χέρι που πήγαινε να σηκωθεί με το άλλο του χέρι σε μια προσπάθεια να το ακινητοποιήσει. Και ο συγγραφέας αναρωτήθηκε: Ποος έδωσε αυτήν την εντολή; Και απάντησε πάλι ο ίδιος: Το φάντασμα που κατοικεί μέσα στην ανθρώπινη μηχανή. Αυτό το φάντασμα λοιπόν είναι που όταν ρωτάτε κάποιον για το τι έχει, σας λέει στις ενενήντα πέντε από τις εκατό φορές: Πονάει το κεφάλι ΜΟΥ, πονάει το χέρι ΜΟΥ. Δεν

Διαβάστε περισσότερα »

Οι διαστάσεις, οι μαθηματικοί και οι εσωτεριστές! Δεν μας φτάνανε τα χύμα, ήρθαν και τα «τσουβαλάτα!»

Κι εκεί που πας να καταλάβεις πέντε πράγματα, τα βρίσκουν –προσωρινά και μόνο για ένα θέμα- οι επιστήμονες μέσω των μαθηματικών με τους μεταφυσικούς μέσω των εσωτεριστών (ο θεός να τους κάνει). «Υπάρχουν τουλάχιστον δέκα διαστάσεις» διατείνονται οι μαθηματικοί και αρχίζουν να γράφουν εξισώσεις στον μαυροπίνακα που μόνο αυτοί τις καταλαβαίνουν. «Έχουν δίκιο» φωνάζουν σε όλους τους τόνους κάποιοι από τους μεταφυσικούς κύκλους –οι περισσότεροι- που άλλο που δεν ήθελαν άρχισαν να περιγράφουν τους κόσμους των περισσοτέρων διαστάσεων και να τους ντύνουν με φυτά και ανθρωπόμορφα πλάσματα. Κάποιοι, οι πολύ προχωρημένοι, δήλωσαν με αυταρέσκεια: «Ο Χριστός είναι ένα Ον της δέκατης διάστασης. Το ίδιο και ο Βούδας». Και ακριβώς εκείνη την στιγμή κάποιος αναφέρθηκε στην κβαντική φυσική. Όπα μεγάλοι! Είπαμε να ξεμπλέξουμε τα πράγματα, όχι να τα κάνουμε χειρότερα. Το σύμπαν δεν είναι μια πολυκατοικία που οι καλοί ζουν στα πάνω διαμερίσματα και εμείς η πλέμπα στα κάτω. Μην βιαστείτε

Διαβάστε περισσότερα »

Να ζει κανείς ή να μην ζει; Να ζει αλλά με έψιλον γιώτα. Τα Γκρίκλις βγάζουν λάθος απάντηση.

Το λογοπαίγνιο του τίτλου δεν είναι καθόλου τυχαίο. Δείχνει πως αν θέλουμε να κατανοήσουμε κάποιες έννοιες, πρέπει να ανατρέξουμε στο τι αυτές λένε. Πριν προχωρήσω από την εισαγωγή μου να προσθέσω απλά πως τα ονόματα των τόπων και των ανθρώπων μαρτυρούν πολλά. Για παράδειγμα στη Βόρεια Αμερική, οι γνωστοί μας Ινδιάνοι, ονόμαζαν τα παιδιά τους Καθιστό Βούβαλο, Γκρίζο Λύκο, Μαύρο Σύννεφο, Ανθισμένη Κερασιά –λάθος, αυτό είναι γιαπωνέζικο όνομα-, όταν κάπου αλλού τα έλεγαν Μενέλαο, Αντιγόνη, Ιφιγένεια, Αντίνοο, Λυσίμαχο και άλλα. Το κακό είναι πως οι κάτοικοι της δεύτερης αυτής περιοχής, δεν υπάρχουν πια για να μας δώσουν τα φώτα τους. Και για να γίνω πιο σαφής θα ξεκινήσω με μια μικρή ιστορία που άκουσα πριν πολλά χρόνια από τον Ηλία Τσατσόμοιρο (αν το όνομα δεν σας λέει κάτι, γκουγκλάρετε –εκπληκτικά εύηχη λέξη- και θα βρείτε). Στην αστεία ερώτηση εάν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα απαντούσε

Διαβάστε περισσότερα »

Παράδεισος ή Κόλαση; Και τι με νοιάζει εμένα;

Έπιασα τα λίγο περίεργα θέματα και δεν βλέπω πως θα τα καταφέρω να ξεμπερδέψω από τους διάφορους φίλους μου που είτε είναι αγγελοκρουσμένοι, είτε αρχαιολάτρες. Άσε τώρα τους άλλους, τους επιστήμονες. Οι πιο δύσκολοι πάντως είναι οι αναγνώστες του Facebook. Τους ρωτάς κάτι και σου πετάνε ένα τσιτάτο κάποιου Κορεάτη φιλόσοφου που δεν τον ξέρει ούτε η μάννα του. Λες που λες ρε φίλε τσιτάτα, χάθηκαν οι δικοί μας; Όλα τα έχουν πει! Προσπάθησα να ξεπεράσω την πιο μεγάλη βέβαια κατηγορία, τους αγαπησιάρηδες. Η αγάπη όλα τα συγχωρεί, η αγάπη όλα τα καταλαβαίνει και πολλά άλλα που η αλήθεια είναι πως κάνει ρίμα σε πολλά καψουροτράγουδα. Κάποιοι από τους διαδικτυακούς μου φίλους ξέρω πως θα με διαγράψουν αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Να τους πω μόνο πως άλλο πράγμα είναι η αρετή της Αγάπης –και ότι μπορεί να κρύβει μια τέτοια προσέγγιση- και άλλο το συναίσθημα της αγάπης. Τώρα,

Διαβάστε περισσότερα »
Show Buttons
Hide Buttons