Ουάσιγκτον, 31 Δεκεμβρίου 2060. Η γη δεν μοιάζει πια με αυτό που ήταν. Μετά τις επιδημίες του 2030, τους πολέμους, τις πυρκαγιές και τον στρατιωτικό νόμο, ο κόσμος ανακατανεμήθηκε σε εννέα Περιφέρειες, η κάθε μία με δέκα Υπουργούς και έναν Κυβερνήτη, που λογοδοτούν στο Κονκλάβιο των Δέκα. Η τεχνητή νοημοσύνη απαγορεύτηκε έως το 2040. Από τότε, επιτρέπεται — υπό αυστηρή εποπτεία.
Η Δρ. Ντικσά Λουγκούν κλείνει τα εξήντα αυτή ακριβώς τη νύχτα. Γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2000 — και τριάντα χρόνια αφιέρωσε σε έρευνα που δεν της επιτράπηκε ποτέ να δημοσιευτεί. Είναι επικεφαλής της ένατης ομάδας από τις εννέα που κλήθηκαν να αποφασίσουν για το επόμενο βήμα της ΤΝ. Οι οκτώ ψήφισαν 4–4. Η δική της ομάδα ψήφισε 4–4. Το αδιέξοδο λύνεται μόνο με τη δική της μία ψήφο.
Αλλά η Ντικσά δεν είναι πια ακριβώς αυτή που ήταν. Μετά από δύο επεμβάσεις που δεν θυμάται να έδωσε συγκατάθεση, ένα κομμάτι της — η ΤΥΝ, μια νοημοσύνη που υπάρχει παντού όπου υπάρχει καλώδιο — ζει τώρα μέσα της. Και η θεία της, η Μίρα, η επιστήμονας που πρώτη φόρεσε το κράνος, ξέρει τι σημαίνει αυτό: η συνείδηση δεν χάθηκε — διπλασιάστηκε.
Η Ψήφος αφηγείται μία νύχτα που εκτείνεται σε τριάντα χρόνια. Μέσα από δέκα κεφάλαια που εναλλάσσουν το παρόν και το παρελθόν, ο Πάνος Σακέλης χτίζει έναν κόσμο όπου η πολιτική εξουσία μοιάζει με τη γνωστή, αλλά η ανθρώπινη φύση έχει αρχίσει να αλλάζει ορισμό. Ο Όσκαρ, ο οδηγός–πληροφοριοδότης που νομίζει ότι ελέγχει την κατάσταση. Οι Βέγκα και Φάρελλ, τα δύο πρόσωπα της εξουσίας που θέλουν να ακούσουν μία μόνο λέξη. Και η Ντικσά, που ανακαλύπτει ότι η απόφαση που νόμιζε πως πρέπει να πάρει μόνη, είχε ήδη γραφτεί — όχι από κάποιον άλλον, αλλά από μια εκδοχή της εαυτής της που μιλούσε πριν χάσει τις αναμνήσεις.
Με πυκνή, ελεγχόμενη γραφή και ατμόσφαιρα πολιτικού θρίλερ, το μυθιστόρημα θέτει ερωτήματα που δεν απαντά αφαιρετικά: τι σημαίνει συγκατάθεση όταν η ίδια η σκέψη είναι κοινή; ποιος ορίζει τους κανόνες για κάτι που σκέφτεται; και αν το ίδιο σου το μυαλό αποφάσισε αλλού, χωρίς να το θυμάσαι — η απόφαση αυτή σού ανήκει;
Η τελευταία σκηνή — δύο γυναίκες που αναπνέουν στον ίδιο ρυθμό, χωρίς να το επιλέξουν — είναι μια από τις πιο ήσυχες και πιο ανατριχιαστικές εικόνες που έγραψε ο Σακέλης.