Φλεβάρης 1410, Ιλάειρα. Στο μικρό αγρόκτημα ενός εκτροφέα αλόγων, στον Ταΰγετο, γεννιέται ο Δημήτριος Σπαρτινός. Την επόμενη μέρα, στο παλάτι της Κωνσταντινούπολης, γεννιέται ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Το δεσποτάτο του Μυστρά μοιράζει κρασί για το βασιλόπουλο. Κανένας δεν μοιράζει για τον Δημήτριο.
Στο βιβλίο του Πάνου Σακέλη, αυτοί οι δύο δεν θα συναντηθούν ποτέ. Εκεί ακριβώς αρχίζει ο τίτλος του να βγάζει νόημα. Ο «άλλος» αετός του Μυστρά δεν είναι αυτός που φέρνει την πτώση — είναι αυτός που ζει κοντά στη χαράδρα, παρακολουθεί, και δεν καταγράφεται πουθενά.
Ο Δημήτριος μεγαλώνει ανάμεσα σε άλογα, στρατιωτικές αρένες και ξύλινα σπαθιά στη βελανιδιά. Μαθαίνει νωρίς να διαβάζει αντιπάλους, να αντέχει σκληρές επιλογές και να κρατάει τους δεσμούς του όταν το καθετί γύρω του καταρρέει. Όταν η Ιστορία τον παρασύρει στην Κωνσταντινούπολη, βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους που ξέρουν τι χάνουν και σε ανθρώπους που δεν ξέρουν ακόμα. Η Άννα, η γυναίκα της Πόλης που αγαπάει και φεύγει μαζί της στη φυγή, δεν είναι βασίλισσα — είναι απόγονος αρχόντων που θα τελειώσουν τη ζωή τους σε μια κάμαρα στη Βενετία, κοιτάζοντας ψηλά προς τις καμινάδες, ψάχνοντας έναν αετό που δεν ξέρει αν υπάρχει.
Μέσα από δώδεκα κεφάλαια που εκτείνονται σε έξι δεκαετίες — από τα βουνά του Ταΰγετου ώς τη Βασιλεύουσα της Άλωσης και τη Βενετία της ομίχλης — ο Σακέλης γράφει ένα μυθιστόρημα που δεν ακολουθεί βασιλιάδες. Ακολουθεί τους υπόλοιπους: τον εκτροφέα που θέλει τον γιο του μακριά από σπαθιά. Τον βοηθό που κοιμάται με τα πουλάρια. Τη δωδεκάχρονη που αλλάζει τις φασκιές του μωρού και λέει πως τη στέλνει η μάνα της. Και στο τέλος, μια γερόντισσα στη Βενετία που έχει φυλάει στο σεντούκι ένα κλειδί που δεν άνοιξε ποτέ καμία πόρτα — γιατί δεν έπρεπε να ανοίξει πόρτα, έπρεπε να θυμίζει.
Η πεζογραφία είναι λιτή και ακριβής, χωρίς θεαματισμό, χωρίς νοσταλγική ιστορική αναπαράσταση. Ο Σακέλης γράφει σαν να ήταν εκεί — σε κάθε αγρόκτημα, σε κάθε αρένα, σε κάθε λιμάνι — και σαν να ήξερε από την αρχή πως το πιο σημαντικό θα μείνει άγνωστο: ένα κλειδί σιδερένιο, μικρό, δεν ξέρει κανένας ποιας πόρτας.