Υπάρχει ένα λάθος που κάνουν σχεδόν όλοι όσοι αρχίζουν τη μελέτη της Ερμητικής φιλοσοφίας. Την αντιμετωπίζουν σαν βιβλιογραφία. Μαζεύουν κείμενα, συγκρίνουν συστήματα, σημειώνουν ορισμούς. Το λάθος δεν είναι αμέλεια — είναι ότι ο δυτικός νους είναι εκπαιδευμένος να καταναλώνει πληροφορία. Και η Ερμητική παράδοση δεν είναι πληροφορία.
Ο Πάνος Σακέλης διαβάζει τα 22 Μεγάλα Αρκάνια ως ό,τι είναι: σταθμοί σε μια βιωματική πορεία. Κάθε Αρκάνιο περιγράφει μια αρχή που πρέπει να ενεργοποιηθεί μέσα στον άνθρωπο που το μελετά, πριν προχωρήσει στο επόμενο. Η κατανόηση δεν αρκεί. Χρειάζεται επαφή — και η επαφή αλλάζει.
Κάθε δοκίμιο στο βιβλίο αντιστοιχεί σε ένα Αρκάνιο και αναπτύσσεται σε τρεις στρώσεις ταυτόχρονα: την Ερμητική διδασκαλία του Ταρό όπως διαμορφώθηκε από τη μακρά παράδοση του εσωτερισμού· τη Σύγχρονη Μεταφυσική, το φιλοσοφικό σύστημα που ο ίδιος ο Σακέλης έχει διατυπώσει στη σειρά «Σύγχρονη Μεταφυσική Παρακαταθήκη»· και τη σύγχρονη επιστήμη, όχι ως εξωτερική επαλήθευση, αλλά ως ανεξάρτητο μάρτυρα που περιγράφει την ίδια αρχιτεκτονική με διαφορετική γλώσσα. Ο νόμος του Τετραγράμματου και η κβαντική θεωρία πεδίου δεν είναι το ίδιο πράγμα. Περιγράφουν όμως το ίδιο πεδίο.
Ο Μάγος δεν είναι χαρακτήρας κάρτας. Είναι η στιγμή που η συνείδηση αναγνωρίζει τη δική της δύναμη και αναλαμβάνει πλήρη ευθύνη για τη μορφή της. Η Ιέρεια δεν είναι παθητικότητα — είναι η προϋπόθεση κάθε γνήσιας γνώσης, η ικανότητα να κρατάς τον σπόρο στο σκοτάδι ώσπου να ωριμάσει. Ο Τροχός δεν είναι τύχη — είναι η σπείρα του νόμου που ανεβαίνει επαναλαμβανόμενα στο ίδιο σημείο, αλλά κάθε φορά ψηλότερα, με βαρύτερα ερωτήματα και λιγότερες ψευδαισθήσεις.
Η Ερμητική Παρακαταθήκη δεν απευθύνεται σε εκείνους που ψάχνουν πνευματικές εμπειρίες πακεταρισμένες για σεμινάριο Σαββατοκύριακου. Απευθύνεται σε όποιον έχει ήδη καταλάβει ότι η γνώση ωριμάζει, ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ κατανόησης μιας αρχής και ενσωμάτωσής της, και ότι αυτή η διαφορά δεν γεφυρώνεται με περισσότερη ανάγνωση — αλλά με ζωή, με εμπειρίες, με λάθη, με επιστροφές.