Ο άνθρωπος γέμισε τον ουρανό με θεούς, αγγέλους και, τελευταία, με εξωγήινους σωτήρες, μεταθέτοντας σε εξωτερικές οντότητες την ευθύνη της δικής του ολοκλήρωσης. Aς μην γελιόμαστε φίλοι μου, ένα αστρόπλοιο και ένα “Εγώ Ειμί” δεν είναι γραφτό να συναντηθούν!
Ο άνθρωπος πάσχει από χρόνια αδυναμία να ανεχθεί την κοσμική του μοναξιά. Ο ουρανός πάντοτε τον τρόμαζε, όχι γιατί ήταν άδειος, αλλά γιατί μπορεί να ήταν γεμάτος από ύλη χωρίς πνεύμα. Έτσι, ανά τους αιώνες, γέμισε τον ουρανό με ό,τι χρειαζόταν κάθε εποχή: θεούς πρώτα, αγγέλους μετά, και τελευταία εξωγήινους “φωτισμένους” επισκέπτες, πλάσματα αστρικής προέλευσης που ήρθαν δήθεν για να εξηγήσουν αυτό που εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να δούμε. Πολλοί δηλώνουν αβίαστα: “Κατάγομαι από τα άστρα, και εκεί βρίσκεται το σπίτι μου!” Ωραία πρόταση. Αλλά τι σημαίνει πραγματικά; Αναμφισβήτητα ότι η καταγωγή μας είναι κοσμική και μετά βεβαιότητας ότι αυτή η καταγωγή δεν μας απαλλάσσει από τον κόπο της εσωτερικής αναζήτησης!

Η σύγχρονη εκδοχή αυτής της παλαιάς ανάγκης είναι η συγχώνευση της εξωγήινης παρουσίας με τη μεταφυσική αναζήτηση. Αποδίδουμε στους επισκέπτες των άστρων ιδιότητες αγγελικών οντοτήτων, φορείς ανώτερης γνώσης που ήρθαν να μας σώσουν από τους εαυτούς μας. Αν όμως κοιτάξουμε βαθύτερα τους νόμους της δημιουργίας θα διαπιστώσουμε κάτι άκρως ενοχλητικό όσο και απλό, ότι οι εξωγήινοι και η μεταφυσική δεν βρίσκονται απλά έτη φωτός μακριά, αλλά δεν ανήκουν καν στο ίδιο σύμπαν!
Το θεμελιώδες σφάλμα πηγάζει από την παρανόηση μιας και μόνης λέξης: “διάσταση”. Στη λαϊκή μεταφυσική, οι “ανώτερες διαστάσεις” φαντάζονται ως όροφοι ενός κοσμικού ξενοδοχείου, όπου κατοικούν “φωτισμένα” όντα και από τους οποίους, αν σε πιστέψουν, κατεβαίνουν για να σε σώσουν. Αλλά οι χωρικές διαστάσεις είναι αυστηρά τρεις. Μαζί με τον χρόνο, συγκροτούν το χωροχρονικό συνεχές της υλικής δημιουργίας, και οι εξωγήινοι, ανεξαρτήτως τεχνολογικής υπεροχής, είναι οντότητες μέσα σε αυτό, δεσμευμένοι από τους νόμους της ύλης, ακριβώς όπως εμείς.
Αντίθετα, η Μεταφυσική αφορά εκείνη την πραγματικότητα που υπερβαίνει τη Φυσική. Η Μεταφυσική είναι πάντοτε μοντέρνα. Είναι η αντίληψη όλων εκείνων των στοιχείων που ξεπερνούν την όψη που μας δίνει η επιστήμη για την πραγματικότητα της δημιουργίας, ιδωμένη μέσα από τα μάτια ενός σύγχρονου ατόμου. Ένα ον από τον Σείριο μπορεί κάλλιστα να κάμπτει τον χωρόχρονο. Αυτό το κάνει ισχυρό, όχι σοφό. Είναι, στην ουσία, ένας “συμπολίτης” μας στην ύλη. Τώρα αν τυχαίνει να κρατάει και φωτόσπαθο αυτό τον κάνει μεν cool αλλά συνειδησιακά δεν ανεβαίνει ούτε ένα σκαλί.

Για να κατανοήσουμε γιατί η εξωγήινη “πνευματική καθοδήγηση” είναι από τη φύση της αδύνατη, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τι είμαστε. Δεν είμαστε ψυχές που αναμένουν εξωτερικές οδηγίες. Σύμφωνα με τη βαθύτερη μεταφυσική κατανόηση της δημιουργίας, είμαστε “προϊόν της Ουσίας που μπορεί να συλλάβει την αλήθεια της Υπερουσίας”: δηλαδή ύλη αρκετά εξελιγμένη ώστε να φέρει μέσα της τον Θείο Σπινθήρα.
Αυτή η Θεία Σπίθα δεν είναι “κομμάτι” του Θεού με τη συνηθισμένη έννοια. Είναι έκφρασή Του, ακριβώς όπως μια ακτίνα φωτός δεν είναι τμήμα του ήλιου αλλά έκφρασή του. Εκδηλώνεται στην ανθρώπινη μορφή ως ο πραγματικός κυβερνήτης που αναζητά τα ηνία, εφόσον του επιτρέψουμε να τα πάρει. Ο μόνος δρόμος για να τον ακούσεις είναι η συνειδητή σιωπή: όχι η απλή απουσία ήχου, αλλά εκείνη η βαθύτερη εσωτερική ησυχία όπου ο θόρυβος των σκόρπιων σκέψεων υποχωρεί και η Σπίθα αναλαμβάνει τη διεύθυνση. Σε κάθε άλλη περίπτωση, τον ρόλο του κυβερνήτη παίζουν τα ένστικτα, τα πάθη και οι φαντασιώσεις, με τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι ξέρουμε..
Η ανάγκη να προικίσουμε τους εξωγήινους με μεταφυσικές ιδιότητες πηγάζει λοιπόν από μια δομική άρνηση: την άρνηση ανάληψης προσωπικής ευθύνης για τη δική μας ολοκλήρωση. Η ολοκλήρωση αυτή δεν εκχωρείται. Δεν αγοράζεται, δεν κληρονομείται, δεν αντιγράφεται, δεν παραχωρείται. Είναι ένα συμβόλαιο που υπογράφεις μονάχος με τον εαυτό σου, χωρίς μάρτυρες και χωρίς εγγυητές. Κανένα αστρόπλοιο δεν την παραδίδει στην πόρτα σου.

Αν αποσυνδέσουμε τους εξωγήινους από τη μεταφυσική τι απομένει; Απομένει η σχέση δύο πολιτισμών εντός της υλικής ύπαρξης. Σε αυτό το σημείο υπάρχουν ακριβώς δύο σενάρια και κανένα από τα δύο δεν είναι μεταφυσικό.
Στο θετικό σενάριο, ένας προηγμένος πολιτισμός θα μπορούσε να μοιραστεί τεχνολογικές γνώσεις ικανές να επιλύσουν πρακτικά προβλήματα: πείνα, ασθένειες, κλιματική κατάρρευση. Θα μπορούσε ακόμα και να μας διδάξει πως να εναρμονιστούμε με τους φυσικούς νόμους της τάξης. Αλλά αυτή η προσφορά θα παρέμενε εντός του “πρώτου κύκλου” της ύπαρξης, της επίγειας ευδαιμονίας, χωρίς να αγγίζει τη μεταστοιχείωση της εμπειρίας σε συνείδηση. Η γνώση για μια ομαλή ζωή παραμένει γνώση υλική.
Στο αρνητικό σενάριο, η επαφή θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποικιοκρατία που δεν θα διέφερε από καμία άλλη γνωστή. Εάν μας αντιμετωπίζουν ως πηγή πόρων, πειραματόζωα ή δεξαμενή δυναμικού, η παρουσία τους θα λειτουργούσε ως ανασταλτικός παράγοντας για κάθε αυτόνομη ανάπτυξη. Και η υποδούλωση σε εξωγήινο “αφέντη” δεν διαφέρει από υποδούλωση σε επίγειο τύραννο: και οι δύο οδηγούν στην ίδια πνευματική στασιμότητα, στη σκλήρυνση του δοχείου που δεν ξαναπαίρνει σχήμα.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι η Γη μεταβαίνει στην “πέμπτη διάσταση” μέσω εξωγήινης παρέμβασης. Αυτό είναι εννοιολογικό άλμα χωρίς έρεισμα. Η Γη είναι ένας υλικός πλανήτης που διέπεται από φυσικούς νόμους· η μοίρα της είναι υλική. Η μετάβαση σε “άλλο επίπεδο” αφορά αποκλειστικά τη συνείδηση του ατόμου και επιτυγχάνεται μέσω της σιωπής του νου και της κάθαρσης των παθών. Δεν έρχεται από τα αστέρια. Φυτρώνει από μέσα.
Στο απέραντο κλειστό σύνολο της Δημιουργίας, ο άνθρωπος κατέχει μια μοναδική θέση: είναι το προϊόν της ύλης που μπορεί να συλλάβει την αλήθεια του Πνεύματος. Ο νόμος της αναλογίας, “ό,τι άνω, τοιούτο κάτω”, δεν είναι μυστικιστική φόρμουλα. Είναι αυστηρό επιστημολογικό εργαλείο: ο άνθρωπος, ακριβώς επειδή περιέχει μέσα του ολόκληρο το φάσμα αυτών που υπάρχουν, από το πιο ενστικτώδες ως το πιο φωτεινό, βρίσκεται σε μοναδική θέση να χρησιμεύσει ως μέτρο της ίδιας της δημιουργίας. Αν είσαι το μέτρο της δημιουργίας, τι ακριβώς χρειάζεσαι από τους εξωγήινους;

Αν αναζητάς σωτήρα, ουράνιο ή επίγειο, θα βρεις πάντα κάποιον πρόθυμο να αναλάβει τον ρόλο. Η αγορά αυτή δεν έκλεισε ποτέ. Αλλά αν αναζητάς τον εαυτό σου, θα βρεις μόνο τον εαυτό σου, και αυτή είναι η μοναδική συνάντηση που δεν μπορεί να ακυρωθεί, αναβληθεί ή μεταφερθεί σε άλλον πλανήτη. Ας σεβαστούμε το μεγαλείο μας. Ας αποδεχτούμε τη μικρότητά μας. Και ας παραμείνουμε άξιοι της Θείας Σπίθας που φέρουμε, χωρίς να αναζητούμε σε ξένα ουράνια αυτό που ήδη φλέγεται μέσα μας.