Ξέχνα την τριάδα κίνητρο, μέσο, αποτέλεσμα. Είναι μια βολική κατηγοριοποίηση, εξίσου ψεύτικη. Η δημιουργία δεν λειτουργεί με τέτοιες απλουστεύσεις. Δεν έχει αρχή και τέλος, έχει συνέχεια που δεν σταματά ποτέ να ζητά κι άλλο. Κάθε αποτέλεσμα, μόλις σταθεί όρθιο, διαπιστώνει ότι πάντα κάτι ακόμα λείπει. Ο νόμος δεν είναι κουτί με τρία σκαλοπάτια. Είναι σκάλα, και καμία σκάλα δεν σταματά επειδή το τρία είναι στρογγυλός αριθμός.

Πριν από κάθε εκδήλωση, το Μηδέ-Ένα, πλήρες, ακίνητο, τέλειο, ένιωσε κάτι χωρίς λογική δικαιολογία, ανάγκη για αυτογνωσία. Παράλογο μεν αλλά ακριβώς γι’ αυτό αδιαπραγμάτευτο. Η αυτογνωσία όμως δεν παράγεται στην απομόνωση της πληρότητας. Δεν αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου χωρίς αντίκτυπο, και ο αντίκτυπος απαιτεί κάτι απέναντί σου που να ανταποκρίνεται, να αντιστέκεται, να επιστρέφει πληροφορία. Αυτό είναι το κεντρικό σημείο, το Κίνητρο δεν γεννά ολοκλήρωση αλλά γεννά ανάγκη για συνέχιση. Μόνο αυτό και τίποτε άλλο.

Πριν τον χώρο, πριν τον χρόνο, πριν τη βιολογία και το όνομα, γεννήθηκε η Ιδέα Άνθρωπος. Αρχέτυπο καθαρό, blueprint άχρονο. Είναι δομικά άψογο και εντελώς, ανιάτως άδειο.
Ένα σχέδιο δεν βιώνει τίποτα. Δεν αισθάνεται, δεν χάνει, άρα δεν μαθαίνει. Η Ιδέα Άνθρωπος έκανε ό,τι μπορεί να κάνει ένα αρχέτυπο, καθόρισε τα όρια, όρισε το σχήμα της δυνατότητας, και παρέμεινε εκεί, άψογη, ακίνητη, μια δομή χωρίς περιεχόμενο, χωρίς τριβή, χωρίς το βάρος μιας συνθήκης που δεν αναιρείται, και που στην οποία δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να ενσωματωθεί ως γνώση. Και αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα, όχι η έλλειψη δύναμης, αλλά η έλλειψη επαφής.

Εδώ δυσχεραίνει το επιχείρημα. Η Ιδέα Άνθρωπος, ανίκανη να βιώσει οτιδήποτε η ίδια, αναγκάστηκε να αναζητήσει κάτι άλλο, μια μορφή, ένα σκεύος, κάτι που θα αλληλεπιδρούσε με την ύλη, θα ρίσκαρε, θα υφίστατο συνέπειες. Όποιος το διαβάζει αυτό ως μεταφορά κάνει λάθος, είναι δομική αναγκαιότητα. Η νευροεπιστήμη το τεκμηριώνει αλλιώς αλλά καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: ο εγκέφαλος που δεν αντιμετωπίζει αντίσταση δεν αναπτύσσει αυτογνωσία. Το Default Mode Network, το νευρικό δίκτυο που ενεργοποιείται κατά την αυτοαναφορική σκέψη, απαιτεί εξωτερικό ερέθισμα για να λειτουργήσει ουσιαστικά. Δεν αρκεί η εσωτερική δραστηριότητα. Απαιτείται επαφή με κάτι που δεν είσαι εσύ, και αυτή η επαφή να έχει κόστος. Χωρίς φθορά, κανένα σύστημα, βιολογικό ή μεταφυσικό, δεν μαθαίνει ποιο είναι, αλλά απλώς επαναλαμβάνει τι ήταν.

Η ανεπάρκεια της Ιδέας λειτούργησε ως νέα κινητήρια δύναμη, βαθύτερη από την πρώτη. Η πρώτη ήταν αφηρημένη, η δεύτερη είχε συγκεκριμένο αντικείμενο. Ένα αρχέτυπο δεν αναζητά ενσάρκωση αν δεν έχει πρώτα αντιληφθεί την έκταση του κενού του. Και αυτή η αντίληψη, όχι η υπόθεσή της, η ίδια, είναι η αναγκαία συνθήκη για οτιδήποτε ακολουθεί.
Έτσι εμφανίζεται το πλάσμα: σώμα, όνομα, γενεαλογία, τύχη. Ολόκληρο το φορτίο της ύλης πάνω σε σχέδιο. Όχι υποβιβασμός, αλλά κατάβαση με σκοπό. Και χωρίς κατάβαση δεν υπάρχει επιστροφή, χωρίς επιστροφή δεν υπάρχει αλήθεια, αλλά μόνο θεωρία που δεν ρισκάρει τίποτα. Η κβαντική μηχανική το περιγράφει με διαφορετική γλώσσα. Το σωματίδιο δεν αποκτά καθορισμένη κατάσταση παρά μόνο μέσα από τη μέτρηση, δηλαδή από την επαφή με κάτι εκτός του. Πριν τη μέτρηση, είναι υπέρθεση πιθανοτήτων, υπαρκτό ως δυνατότητα, αλλά ακαθόριστο ως πραγματικότητα. Το αρχέτυπο πριν τη σάρκα βρίσκεται στην ίδια ακριβώς συνθήκη, εκδοχές εαυτού που επικαλύπτονται, καμία όμως ακόμα καθορισμένη.
Το φορτίο της ύλης, δηλαδή η φθορά, το κόστος και η ημερομηνία λήξης, υπάρχει για έναν συγκεκριμένο λόγο, για να παράσχει στην Ιδέα Άνθρωπος αυτό που δεν μπορούσε να παράγει μόνη της, τριβή. Χωρίς φθορά, το αρχέτυπο παραμένει άψογο και κενό ταυτόχρονα, και οι δύο λέξεις εδώ περιγράφουν την ίδια κατάσταση. Με τη φθορά, αποκτά τη δυνατότητα να ενσωματώσει κάτι που δεν κατείχε πριν. Αυτό το «κάτι» δεν μπορεί να οριστεί εκ των προτέρων, γιατί αν το όριζες, δεν θα ήταν αυτό.
Όταν το πλάσμα, μέσα από τη σιωπή που ακολουθεί αναπόφευκτα την οριστική απώλεια, μετουσιώνει την εμπειρία σε συνείδηση, κρυσταλλώνεται η πληροφορία, ΕΓΩ ΕΙΜΙ. Αυτό όμως δεν είναι δήλωση, είναι κατάκτηση, και η διάκριση είναι κρίσιμη. Η δήλωση κοστίζει λέξεις. Η κατάκτηση κοστίζει τη ζωή σου. Αυτή η διαφορά δεν είναι ρητορική, είναι ο ακριβής διαχωρισμός ανάμεσα σε όσους κατανόησαν και σε όσους διαβάζουν γι’ αυτούς που κατανόησαν.

Και να το σημείο που συνήθως παραβλέπεται: αυτή η κρυστάλλωση δεν ολοκληρώνει μόνο την αποστολή της Ιδέας που αναζητούσε μορφή. Ολοκληρώνει ταυτόχρονα και την πρώτη, του Μηδέ-Ένα που αναζητούσε αυτογνωσία. Τα δύο κίνητρα δεν λειτουργούσαν διαδοχικά, ήταν ενσωματωμένα το ένα μέσα στο άλλο, και κανένα δεν μπορούσε να επιλυθεί χωριστά από το άλλο. Και εσύ, ό,τι κι αν υποθέτεις για τη ζωή σου, είσαι η δομή που μόλις ενεργοποιήθηκε.
Αν το σκήνωμα διαβρωθεί από άγνοια, δεν χάνεται η Ιδέα. Χάνεται αυτή η απόπειρα. Η διαδικασία συνεχίζεται με άλλα μέσα, με την ψυχραιμία εκείνων που δεν αξιολογούν ήττες, αξιολογούν μόνο τι παραμένει λειτουργικό.
Το ΕΓΩ ΕΙΜΙ που μόλις κρυσταλλώθηκε δεν είναι το τελευταίο στάδιο, είναι η αφετηρία του επόμενου. Ο νόμος δεν είναι τρίγωνο, δεν είναι καν κύκλος. Είναι σπείρα. Επανέρχεται στα ίδια σημεία αλλά σε διαφορετικό επίπεδο, με αυξημένη πολυπλοκότητα, λιγότερες παραδοχές και μεγαλύτερο κόστος. Και ακριβώς γι’ αυτό, με μεγαλύτερη ακρίβεια. Αυτό είναι εξέλιξη, όχι η βιολογική της εκδοχή, αλλά η μόνη που αναγνωρίζει το κόστος και φέρει ουσιαστικό βάρος και πραγματικές συνέπειες.