Πριν προχωρήσουμε, χρειάζεται μια διευκρίνιση που θα κρατήσει όρθιο όλο το επιχείρημα. Η δημιουργία έχει δύο πλευρές που δεν πρέπει ποτέ να συγχέονται. Η μία είναι η Ουσία, ο κόσμος της τάξης και της ύλης, όπου ανήκουν και τα μορφικά επίπεδα συνείδησης, η τριαδική δομή πνεύματος, ψυχής και ύλης που επαναλαμβάνεται, αναλλοίωτη, σε κάθε κλίμακα. Η άλλη είναι η Υπερουσία, όπου κατοικεί ο Θείος Σπινθήρας, κάτι εντελώς διαφορετικής τάξης, που δεν είναι μορφή αλλά κίνηση. Όσο η μορφή μένει ίδια, ο Σπινθήρας μέσα της ταξιδεύει. Είναι η ίδια διάκριση που εξηγεί γιατί η ατομικότητα διαλύεται στον θάνατο ενώ το ΕΓΩ ΕΙΜΙ όχι, η μορφή ανήκει στην Ουσία και τελειώνει μαζί της, ο Σπινθήρας ανήκει αλλού και συνεχίζει. Αυτή η διάκριση επεξηγεί, σχεδόν από μόνη της, όσα ακολουθούν.

Ύστερα από αυτό ξεκινάω με το πιο απλό ερώτημα, αν υπάρχει πεπερασμένος αριθμός Θείων Σπιθών που ενσαρκώνονται. Η ερώτηση αυτή, νόμιμη ως παρόρμηση, είναι άστοχη ως διατύπωση. Πίσω της κρύβεται συχνά ένας φόβος που δεν ομολογείται εύκολα, η υποψία πως αν οι Σπίθες είναι αναρίθμητες, τότε η δική μας είναι απλώς μία ακόμα, αναλώσιμη μέσα στο πλήθος. Η απάντηση είναι όχι, και ο λόγος δεν είναι υπόσχεση παρηγοριάς αλλά συνέπεια της ίδιας της διάκρισης που μόλις τέθηκε. Ο αριθμός είναι κατηγορία της Ουσίας, μετράει σχήματα, δοχεία, μορφικά επίπεδα. Η Υπερουσία δεν λειτουργεί με αριθμό, λειτουργεί με ποιότητα, και η μεταβολή που ζει εκεί δεν είναι ποσοτική αλλά ποιοτική.
Ο μαθηματικός Γκέοργκ Κάντορ, χωρίς να το γνωρίζει, έδωσε ένα εργαλείο ακριβώς για αυτή τη διάκριση, όταν απέδειξε πως το άπειρο δεν είναι ένα, αλλά υπάρχουν άπειρα διαφορετικής τάξης, το άπειρο των φυσικών αριθμών δεν είναι το ίδιο άπειρο με αυτό των πραγματικών, παρόλο που και τα δύο είναι, με τον δικό τους τρόπο, ανεξάντλητα. Αν λοιπόν η ίδια η αφαιρετική λογική δέχεται πως το «άπειρο» δεν είναι ομοιογενής σωρός, τότε η ερώτηση για τον αριθμό των Σπιθών ρωτάει με το λάθος εργαλείο, ρωτάει την Υπερουσία με όρους της Ουσίας. Αν κάπου κρύβεται πραγματικά αριθμός, θα βρίσκεται στα μορφικά επίπεδα, στις δομές που φιλοξενούν τους Σπινθήρες, όχι στους ίδιους τους Σπινθήρες.

Τι γίνεται όμως όταν μια Πνευματική Συλλογικότητα ολοκληρωθεί; Κάθε τέτοια Συλλογικότητα, όπως κάθε άνθρωπος, φέρει τα δύο επίπεδα μαζί, μια δική της μορφική δομή, τριαδική στο δικό της επίπεδο, που ανήκει στην Ουσία αλλά ίσως άλλης υφής, και έναν δικό της Θείο Σπινθήρα, που ανήκει στην Υπερουσία, από τον οποίο οι δικοί μας Σπινθήρες είναι απόρροια.
Η μορφική δομή δεν αλλάζει ποτέ, επαναλαμβάνεται αναλλοίωτη σε κάθε κλίμακα, κάτι που η γεωμετρία των φράκταλ έχει ήδη δείξει στη φύση, ένα σχήμα δηλαδή σαν την ακτογραμμή ή το σύνολο του Μάντελμπροτ που διατηρεί την ίδια δομή είτε το δεις από μακριά είτε το μεγεθύνεις χίλιες φορές, γιατί ο νόμος που το παράγει δεν αλλάζει με την κλίμακα. Αυτό όμως αφορά μόνο τη μορφή. Ο Σπινθήρας δεν μένει ακίνητος μέσα της.
Όταν η Συλλογικότητα ολοκληρωθεί, δεν είναι η μορφή της που μεταβάλλεται, είναι ο δικός της Σπινθήρας που, έχοντας συγκεντρώσει ό,τι του χάρισαν όλοι οι Σπινθήρες που απόρρευσαν από αυτόν και επέστρεψαν, αποκτά πλέον οντολογική ταυτότητα ατομικότητας στο επόμενο επίπεδο. Η μορφή είναι η σκάλα, ίδια σε κάθε όροφο. Ο Σπινθήρας είναι αυτός που ανεβαίνει.

Αν όμως ο Σπινθήρας ανεβαίνει έτσι διαρκώς, εφόσον θα υπάρχουν ανθρώπινα όντα ανά τους αιώνες σε αμέτρητους πλανήτες της δημιουργίας, θα υπάρχουν εσαεί Συλλογικότητες σε κάθε επίπεδο συνείδησης; Θεωρητικά, ναι, αλλά όχι επειδή κάτι συμμετρικό ανεβαίνει και κατεβαίνει ταυτόχρονα, όπως θα υπέθετε κανείς βιαστικά. Αυτό που ανεβαίνει είναι ολοκληρωμένοι Θείοι Σπινθήρες, όσοι κατόρθωσαν να κρυσταλλώσουν κάτι. Αυτό που κατεβαίνει είναι πρωτογενής θεία ιδέα, ακατέργαστη ακόμα, που κατεβαίνει ακριβώς για να κερδίσει την υπέρτατη γνώση που μόνο η κάθοδος προσφέρει.
Δεν είναι το ίδιο πράγμα που κινείται προς δύο κατευθύνσεις, είναι δύο εντελώς διαφορετικές φάσεις μιας ενιαίας διαδικασίας, κάτι ανάλογο με ό,τι συμβαίνει σε ένα καμίνι μεταλλουργίας. Το ακατέργαστο μετάλλευμα κατεβαίνει μέσα στη φωτιά ασχημάτιστο, και το κρυσταλλωμένο μέταλλο βγαίνει από την άλλη πλευρά καθαρό, μορφοποιημένο, έτοιμο. Κανείς δεν περιμένει το ένα να μοιάζει με το άλλο, όμως όσο τροφοδοτείται το καμίνι, οι δύο φάσεις συνεχίζουν μαζί, αδιαχώριστες.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει στην κλίμακα της συνείδησης, όσο υπάρχει πρωτογενής ιδέα που κατεβαίνει για να δοκιμαστεί, θα υπάρχει, με την ίδια αναγκαιότητα, ολοκληρωμένος Σπινθήρας που ανεβαίνει έχοντας ήδη δοκιμαστεί. Η κατερχόμενη Σπίθα δεν μειώνει τη μοναδικότητα κανενός ανθρώπου, απλώς τοποθετείται μέσα σε ένα ρεύμα που δεν κατασκευάστηκε για να έχει τελευταίο κρίκο.

Μένει το πιο βαρύ ερώτημα, αν υπάρχει τέλος σε αυτόν τον κύκλο. Παραδεχτήκαμε πως υπάρχει αρχή, άρα η λογική επιβάλλει να δεχτούμε και τέλος, όμως εδώ χρειάζεται μια διόρθωση όρου, γιατί δεν είδαμε ποτέ, στην πραγματικότητα, μια αρχή. Είδαμε τη στιγμή που αντιληφθήκαμε την έναρξη μιας διαστολής, και αυτό είναι διαφορετικό πράγμα.
Μια διαστολή έχει, ως αντίστροφό της, μια συστολή, αλλά η συστολή δεν είναι τέλος, είναι εισπνοή που ακολουθεί την εκπνοή, για να ξεκινήσει αμέσως μετά μια νέα εκπνοή. Αυτό είναι η γνωστή ανάσα του Βράχμα, και η φυσική της αντιστοιχεί, με την αυστηρή έννοια, μόνο στην Ουσία, στην κοσμογονία της ύλης.
Η σύγχρονη κοσμολογία την επισκέπτεται ξανά με άλλο όνομα, στα μοντέλα ταλαντούμενου σύμπαντος, όπου μια Μεγάλη Έκρηξη ακολουθείται από μια Μεγάλη Σύνθλιψη, που με τη σειρά της γεννά μια νέα διαστολή. Δεν αποδεικνύει τίποτα για την Υπερουσία, αλλά δείχνει τον ίδιο ρυθμό σε διαφορετικό επίπεδο, τον ρυθμό που η εσωτερική μεταφυσική παράδοσης υποψιάστηκε πολύ πριν η φυσική τον υπολογίσει. Ό,τι φαίνεται σαν τέλος, από τη θέση μας μέσα στον κύκλο, είναι απλώς η στιγμή που η αναπνοή αλλάζει κατεύθυνση.
Η φυσική εδώ σταματά νωρίτερα απ’ όσο θα έπρεπε, περιγράφει με ακρίβεια τον ρυθμό, αλλά αρνείται να ρωτήσει γιατί υπάρχει ρυθμός και όχι σιωπή, αφήνοντας το ερώτημα στη φιλοσοφία, εκεί ακριβώς που ανήκε πάντα, γιατί το σύμπαν, σε αυτά τα μοντέλα, δεν έχει τέλος, έχει ρυθμό, και ό,τι φαίνεται σαν τέλος, από τη θέση μας μέσα στον κύκλο, είναι απλώς η στιγμή που η αναπνοή αλλάζει κατεύθυνση.

Ξεκινήσαμε ρωτώντας πόσα, και καταλήγουμε διαπιστώνοντας πως το ερώτημα ήταν πάντα λάθος διατυπωμένο, γιατί ζητούσε αριθμό από κάτι που δεν ανήκει στην Ουσία. Δεν υπάρχει αριθμός Σπιθών, ούτε τέλος που να αξίζει να φοβηθεί κανείς.
Υπάρχει μορφή που μένει ίδια σε κάθε κλίμακα, και Σπινθήρας που ταξιδεύει μέσα της, άλλοτε ανεβαίνοντας ολοκληρωμένος, άλλοτε κατεβαίνοντας πρωτογενής, σε έναν ρυθμό που δεν χρειάζεται να μετρηθεί για να γίνει κατανοητός, χρειάζεται μόνο να αναγνωριστεί. Και όποιος αναγνωρίσει τη διαφορά ανάμεσα στα δύο, δεν χρειάζεται πια να ρωτά πόσοι είναι οι όμοιοί του, γιατί έχει καταλάβει σε ποιο από τα δύο επίπεδα βρίσκεται πραγματικά η δική του μοναδικότητα.