Υπάρχει κάτι που κάνουμε όταν πονάμε και δεν το έχουμε σκεφτεί αρκετά. Συγκεντρωνόμαστε. Στρέφουμε την προσοχή μας στο σημείο που πονά, σαν να θέλουμε να το επισκεφτούμε, και κάπως, χωρίς να ξέρουμε πάντα γιατί, αυτό βοηθά. Ο Bruce Lipton, στη Βιολογία της Πεποίθησης, πήγε πιο μακριά: υποστηρίζει ότι η πεποίθηση και η θέληση μπορούν να επηρεάσουν ακόμα και την έκφραση του DNA. Ίσως αυτό να είναι πολύ. Αλλά η λιγότερο εντυπωσιακή εκδοχή, ότι η συνειδητή εστίαση επηρεάζει τις βιολογικές μας λειτουργίες, έχει αρκετή εμπειρική βάση για να μην την απορρίπτουμε. Ο διαλογισμός, για παράδειγμα, δεν είναι πλέον μυστικισμός, είναι νευροεπιστήμη.

Ας πάρουμε αυτή την εικόνα και ας την ανεβάσουμε ένα επίπεδο. Αν ένα άτομο μπορεί να στρέψει τη δύναμή του εσωτερικά και να παρέμβει στη λειτουργία ενός οργάνου, τι κάνει η συλλογική οντότητα όταν κάτι δεν πάει καλά σε ένα από τα επίπεδα κάτω από αυτήν; Η λογική της αναλογίας οδηγεί σε μια ενδιαφέρουσα κατεύθυνση. Η συλλογικότητα αντιλαμβάνεται μια δυσλειτουργία, συγκεντρώνεται και επιλέγει έναν φορέα που θα φέρει τον δυναμισμό της στο επίπεδο που χρειάζεται παρέμβαση. Ο φορέας αυτός ενσαρκώνεται. Αλλά αυτό δεν είναι μετενσάρκωση με την κοινή έννοια.
Η μετενσάρκωση, όπως έχουμε αναλύσει, είναι η διαδικασία κατά την οποία μια Θεία Σπίθα ολοκληρώνει έναν κύκλο, συλλέγει τη γνώση της ατομικότητας και επανενσωματώνεται στη συλλογικότητά της. Αυτό είναι κανονική πορεία, αναμενόμενη, ο νόμος της Δημιουργίας σε λειτουργία. Αυτό που περιγράφω εδώ είναι κάτι διαφορετικό: μια επιτεταγμένη ενσάρκωση, μια συνειδητή απόφαση μιας ανώτερης συλλογικότητας να αποστείλει έναν φορέα υψηλού δυναμισμού με εντολή σκοπού. Δεν είναι κατάβαση για εξέλιξη. Είναι κατάβαση για παρέμβαση.

Η διάκριση είναι κρίσιμη. Η κανονική Θεία Σπίθα ενσαρκώνεται για να μάθει, να χτίσει, να κρυσταλλώσει το ΕΓΩ ΕΙΜΙ. Ο φορέας όμως της επιτεταγμένης ενσάρκωσης ενσαρκώνεται ήδη γνωρίζοντας. Ό,τι στον κανονικό άνθρωπο είναι αναζήτηση, σε αυτόν λειτουργεί ως ανάμνηση. Ό,τι στον κανονικό άνθρωπο αποκαλύπτεται σταδιακά, σε αυτόν υπάρχει εξ αρχής ως εσωτερική βεβαιότητα. Αυτό εξηγεί μια παρατήρηση που επαναλαμβάνεται στη ζωή των μεγάλων διδασκάλων: η πρωιμότητα. Γνωρίζουν, ή εκφράζουν, ή συμπεριφέρονται με τρόπο που δεν αντιστοιχεί στην ηλικία τους. Και αυτό δεν είναι θαύμα, είναι δομικό στοιχείο.
Ο Βούδας, ο Χριστός, και ορισμένοι άλλοι ομοίου βεληνεκούς που η ιστορία κατέγραψε ως “Δασκάλους” με κεφαλαίο Δ, ανήκαν πιθανότατα σε αυτή την κατηγορία. Δεν το λέω ως θρησκευτική δήλωση, αλλά ως μεταφυσική υπόθεση που εντάσσεται φυσικά στο σύστημα που εδώ αναπτύσσουμε. Έχοντας δεχθεί ότι υπάρχουν ανώτερες συλλογικές οντότητες, και ακόμα ότι αυτές μπορούν να αντιληφθούν δυσλειτουργίες στα κατώτερα επίπεδα, τότε η αποστολή ενός φορέα υψηλού δυναμισμού δεν είναι θαύμα αλλά λογική συνέπεια. Το θαύμα, αν υπάρχει, δεν είναι το γεγονός αλλά η κλίμακα. Οι διδάσκαλοι αυτής της κατηγορίας δεν έφεραν μόνο διδαχές. Έφεραν συνείδηση που ήταν δομικά ανώτερη από αυτήν που μπορούσε να παράγει η εποχή τους, ένα ποιοτικό άλμα που δεν εξηγείται από το περιβάλλον.

Αξίζει να σταθούμε για λίγο στο τι σημαίνει “εντολή σκοπού”. Δεν σημαίνει ότι ο φορέας ξέρει συνειδητά, από την πρώτη στιγμή, τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Σημαίνει ότι φέρει μέσα του μια κατεύθυνση που δεν επιλέχθηκε, μια κλίση τόσο βαθιά που είναι αδύνατο να αγνοηθεί, έναν εσωτερικό προσανατολισμό που επανεμφανίζεται ανεξάρτητα από τα εξωτερικά εμπόδια. Η σύγχρονη ψυχολογία θα το έλεγε κλήση ή νόημα, με την έννοια που δίνει ο Viktor Frankl. Το σύστημά μας όμως το ονομάζει αποστολή. Η διαφορά δεν είναι μόνο ορολογίας: η αποστολή έχει πηγή εκτός ατόμου, σε επίπεδο που το άτομο δεν έχει πρόσβαση στη συνήθη κατάσταση συνείδησης.
Υπάρχει και μια άλλη διάσταση που δεν πρέπει να παραλειφθεί. Η επιτεταγμένη ενσάρκωση δεν εξαντλείται στους μεγάλους Δασκάλους. Μπορεί να εμφανίζεται σε μικρότερη κλίμακα, όταν μια ανώτερη συλλογικότητα χρειάζεται να παρέμβει σε ένα τοπικό, ιστορικό, ή συλλογικό πρόβλημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι “ανώτεροι” με την ηθική ή κοινωνική έννοια. Σημαίνει ότι φέρουν έναν δυναμισμό ο οποίος, αν ολοκληρωθεί σωστά, μπορεί να λειτουργήσει ως διορθωτική δύναμη. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από το αν ο ίδιος ο φορέας ακολουθεί ή αντιστέκεται στην εσωτερική του κατεύθυνση. Γιατί ακόμα και η επιτεταγμένη ενσάρκωση δεν εξαιρείται από την ελευθερία. Η αποστολή δίνεται, η εκτέλεσή της δεν επιβάλλεται. Και βέβαια και σε αυτήν την περίπτωση ο αγώνας την κρυστάλλωσης του ΕΓΩ ΕΙΜΙ καλά κρατεί.

Εδώ ολοκληρώνεται ένας κύκλος. Ξεκινήσαμε με την Ιδέα του Ανθρώπου που αναζητούσε την φθορά για να αποκτήσει εμπειρία, συνεχίσαμε με την κατάβαση μέσα από τις συλλογικότητες των διαφόρων γενεών, αναλύσαμε πώς ο χαρακτήρας και η Προσωπικότητα διαμορφώνονται ως δύο διακριτά αλλά αλληλένδετα φαινόμενα, και καταλήξαμε σε αυτό που απομένει όταν δύο Σπίθες της ίδιας Συλλογικότητας ολοκληρώσουν τον κύκλο τους. Η επιτεταγμένη ενσάρκωση δεν είναι εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Είναι η απόδειξη ότι η Δημιουργία δεν είναι μηχανισμός χωρίς γνώμη. Παρακολουθεί, και όταν χρειαστεί, παρεμβαίνει.