Αν η προηγούμενη σκέψη ευσταθεί, αν δηλαδή αυτό που εκπέμπει ο άνθρωπος προς τα πάνω είναι τόνος και όχι βιογραφία, τότε προκύπτει ένα ερώτημα που δεν επιτρέπεται να προσπεραστεί. Τι ακριβώς είναι το συνειδητό, το υποσυνείδητο και το ασυνείδητο, αν η ανθρώπινη λειτουργία δεν είναι τίποτε περισσότερο από μεταβολή ηλεκτρομαγνητικών πεδίων που προσαρμόζονται σε διαφορετικές συνθήκες ύπαρξης; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, γιατί η απάντηση αλλάζει ριζικά αυτό που μπορεί κανείς να περιμένει από τον εαυτό του.

Έχω ήδη υποστηρίξει ότι ο όρος ασυνείδητο είναι σφάλμα κατηγοριοποίησης. Τώρα μπορεί να διατυπωθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια. Τα τρία επίπεδα δεν είναι όροφοι ενός κτιρίου ούτε βαθύτερα στρώματα ενός εδάφους, είναι εύρη συχνοτήτων στα οποία το Εγώ είναι ή δεν είναι κουρδισμένο. Συνειδητό είναι ό,τι πέφτει μέσα στη ζώνη λήψης του, υποσυνείδητο ό,τι βρίσκεται στα όριά της και απαιτεί ενίσχυση για να ακουστεί, ασυνείδητο ό,τι εκπέμπεται καθαρά και σταθερά, αλλά σε ζώνη που ο δέκτης δεν πιάνει. Τίποτα δεν σιωπά μέσα στον άνθρωπο, απλώς δεν γίνεται αντιληπτό στο σύνολό του.
Η εικόνα δεν είναι φιλολογική. Ο εγκέφαλος δεν είναι ηλεκτρικός μεταφορικά, είναι ηλεκτρικός κυριολεκτικά, και η δραστηριότητά του καταγράφεται σε ζώνες που η νευροεπιστήμη ονομάτισε πριν από έναν αιώνα, από τα αργά κύματα δέλτα του βαθέος ύπνου ως τα γάμμα που συνοδεύουν τη συγκεντρωμένη προσοχή. Το ίδιο ισχύει και πιο κάτω, καθώς η καρδιά παράγει μαγνητικό πεδίο ανιχνεύσιμο έξω από το σώμα, το έντερο διατηρεί τον δικό του αργό ρυθμό γύρω στα τρία κύματα το λεπτό, και κάθε ιστός συντηρεί μια διαφορά δυναμικού για να παραμείνει ζωντανός. Ο οργανισμός δεν έχει μία συχνότητα, είναι συγχορδία, και η υγεία είναι το όνομα που δίνουμε στη σχετική της αρμονία.

Χρειάζεται όμως να κατέβουμε ως το ελάχιστο, γιατί εκεί κρύβεται όλο το ζήτημα. Το μικρότερο παλλόμενο στοιχείο, ας μου επιτραπεί να το ονομάσω ηλεκτρομαγνητική χορδή, δεν είναι σφαιρίδιο ύλης, είναι μια ταλάντωση με δική της ιδιοσυχνότητα, και η φυσική δεν διαφωνεί, περιγράφοντας εδώ και δεκαετίες την ύλη ως πεδία σε διέγερση. Το κρίσιμο είναι ότι δεν εκπέμπει μόνο, ακούει κιόλας, δέχεται τις ταλαντώσεις των γειτόνων της και τις εντολές που φτάνουν από ψηλότερα, και αυτό που τελικά εκπέμπει δεν είναι η δική της συχνότητα, είναι μια συνισταμένη. Έχει, με άλλα λόγια, τύμπανο και φωνητικές χορδές ταυτόχρονα, που και τα δύο δουλεύουν αδιάκοπα.
Αυτό δεν είναι φιλοσοφική υπόθεση. Ο Χόιχενς παρατήρησε ήδη τον δέκατο έβδομο αιώνα ότι δύο εκκρεμή ρολόγια κρεμασμένα στο ίδιο δοκάρι συγχρονίζονται μόνα τους, χωρίς κανείς να τα αγγίξει, επειδή η ελάχιστη δόνηση του ξύλου αρκεί ως εντολή. Τα κύτταρα του φλεβόκομβου κάνουν το ίδιο μέσα στην καρδιά, καθένα με δικό του ρυθμό, όλα μαζί με έναν, γιατί το ταχύτερο επιβάλλεται και τα υπόλοιπα υπακούουν. Έτσι γεννιέται ένα όργανο, όχι ως άθροισμα αλλά ως πειθαρχία, και κάθε όργανο διαθέτει τον δικό του μαέστρο που κρατά τα μέρη του σε κοινό μέτρο.

Πάνω από αυτούς τους επιμέρους μαέστρους στέκεται ένας ακόμη, και εδώ η μεταφυσική οφείλει να είναι ακριβής. Τα πεδία, οι ρυθμοί και οι διαφορές δυναμικού ανήκουν εξ ολοκλήρου στην Ουσία, είναι υλική κατασκευή που λειτουργεί με υλικούς νόμους. Ο Θείος Σπινθήρας ανήκει στην Υπερουσία και δεν είναι μια ακόμα συχνότητα μέσα στο φάσμα, είναι εκείνο που ακούει το φάσμα και το κρατά σε τάξη. Το Υπερουσιαστικό Εγώ δεν παράγει τις αρμονικές του σώματος, τις διαβάζει όπως ένας μαέστρος διαβάζει την ορχήστρα του, αναγνωρίζοντας αμέσως ποιο όργανο έχει βγει από τον τόνο του, και έχοντας συγχρόνως τη δυνατότητα να δώσει την κατάλληλη εντολή.
Και δεν ακούει μόνο προς τα μέσα. Κάθε θεμελιώδης τόνος κουβαλά τις αρμονικές του, συχνότητες ανώτερες που παράγονται αναγκαστικά από την ίδια πηγή, γι’ αυτό το ίδιο ύψος ήχου ακούγεται αλλιώς σε ένα βιολί και αλλιώς σε μια φλογέρα.
Ο άνθρωπος βρίσκεται στην ίδια θέση, δέκτης αρμονικών που φτάνουν από επίπεδα τα οποία δεν έχει τρόπο να ονομάσει. Η διαίσθηση χωρίς συλλογισμό, η βεβαιότητα που προηγείται του επιχειρήματος, το αποκαλυπτικό όνειρο, όλα αυτά είναι λήψεις σε ζώνη που το Υπερουσιαστικό Εγώ έπιασε για μια στιγμή επειδή ο θόρυβος έπεσε αρκετά. Ακούει επίσης τους διπλανούς Θείους Σπινθήρες, και αυτό εξηγεί γιατί μια παρουσία ηρεμεί ένα δωμάτιο και μια άλλη το φορτίζει πριν προλάβει να μιλήσει κανείς.

Εδώ όμως χρειάζεται μια διάκριση που καθορίζει τα πάντα. Η εντολή που κατεβαίνει από τον Θείο Σπινθήρα δεν είναι ποτέ εσφαλμένη. Δεν έχει από πού να σφάλλει, γιατί δεν υπολογίζει, δεν διαπραγματεύεται και δεν φοβάται, εκπέμπει τον καθαρό τόνο που της αναλογεί. Το σφάλμα γεννιέται αποκλειστικά στη διαδρομή, στους ενδιάμεσους μαέστρους και στον εγκέφαλο που λειτουργεί ως μεταφραστής, και οι μεταφραστές, όπως έχω ξαναπεί, μεταφράζουν με το λεξιλόγιο που διαθέτουν. Ένας εγκέφαλος που έχτισε τις συνάψεις του γύρω από τον φόβο θα αποδώσει την εντολή της αφύπνισης ως απειλή, και το σώμα θα υπακούσει πιστά σε αυτό που κατάλαβε, όχι σε αυτό που στάλθηκε.
Η παραφωνία επομένως δεν είναι λάθος του συνθέτη, είναι λάθος της εκτέλεσης, και η ψυχοσωματική ιατρική το τεκμηριώνει με τον πιο πεζό τρόπο, δείχνοντας πώς η παρατεταμένη εσωτερική σύγκρουση καταλήγει σε ορμονική καταιγίδα, σε καταπονημένο ανοσοποιητικό, σε έλκος και σε αρρυθμία. Ό,τι δεν λύθηκε στο επίπεδο του τόνου, το πληρώνει το επίπεδο της σάρκας, και το πληρώνει χωρίς να διαμαρτυρηθεί ποτέ.

Αλλάζει λοιπόν διατύπωση το θεραπευτικό ερώτημα. Δεν πρόκειται για ίαση με τη μαγική έννοια, ούτε για κύμα υγείας που στέλνεται σε ένα πάσχον σημείο, πρόκειται για την αποκατάσταση της μετάφρασης και για την εναρμόνιση των παραφωνιών, με την ίαση να έρχεται, όταν έρχεται, ως συνέπεια και όχι ως στόχος. Ότι το σώμα υπακούει σε πεδίο σωστά στοχευμένο το γνωρίζει ήδη η ιατρική, καθώς ο διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός χρησιμοποιείται εγκεκριμένα για την ανθεκτική κατάθλιψη, ο βηματοδότης επιβάλλει ρυθμό σε καρδιά που τον έχασε, και η λιθοτριψία διαλύει πέτρα με εστιασμένα κύματα χωρίς τομή. Το ίδιο δείχνει και η νευροανάδραση, όπου ο ασθενής βλέπει τον ρυθμό του σε μια οθόνη και μαθαίνει να τον μετατοπίζει χωρίς να ξέρει πώς. Η διαφωνία δεν αφορά τη φύση του φαινομένου, αφορά μόνο την κατεύθυνση, το αν δηλαδή η διόρθωση επιτρέπεται να έρχεται και από μέσα.

Οφείλω να είμαι σαφής για τα όρια, γιατί εδώ ξεκινά η αγορά της παρηγοριάς. Κανένας κουρδισμένος τόνος δεν διαλύει όγκο, καμία εσωτερική ταλάντωση δεν αντικαθιστά χειρουργείο, και η ασθένεια δεν είναι τιμωρία για κακή συχνότητα. Ο άρρωστος δεν χρειάζεται μία ακόμα ενοχή πάνω σε ένα σώμα που ήδη υποφέρει. Αυτό που ισχύει είναι πιο σεμνό και πιο σταθερό, ότι η εντολή δεν σταμάτησε ποτέ να εκπέμπεται, και όσο εκπέμπεται υπάρχει περιθώριο.
Η δράση του, εξάλλου, δεν είναι προσθετική. Αφαιρεί την παρεμβολή που εμπόδιζε την εντολή να φτάσει ακέραιη, όπως ακριβώς ο οργανισμός επουλώνεται χωρίς να του ζητηθεί όταν πάψει να δέχεται φθορά. Ο άνθρωπος που κουβαλά δανεικές απόψεις, ρόλους που δεν πλήρωσε και μια διαρκή απόσταση ανάμεσα σε αυτό που λέει και σε αυτό που είναι, δεν παράγει απλώς ηθικό σφάλμα, παρεμβάλλει θόρυβο σε ένα σύστημα που δουλεύει με ακρίβεια χιλιοστού. Η κάθαρση, που οι παλαιοί ζητούσαν ως πρώτη πράξη κάθε μύησης, δεν ήταν ηθικολογία. Ήταν μηχανική.