Ένα αρματαγωγό ημιπαροπλισμένο αναχωρεί από τον Πειραιά. Τριάντα έξι επιβάτες θα φτάσουν στη Λέρο. Κανένας δεν θα ξαναγυρίσει.
Ο Αλέκος Σοφιανός, νέος μηχανικός πλοίου, βρέθηκε σε αυτό το ταξίδι από μετάθεση — χαρτί που έλεγε «μέχρι νεωτέρας». Δεν ρώτησε. Τα πλοία δεν ρωτούν πού πηγαίνουν. Απλώς πηγαίνουν.
Η γιατρός Βελλή επιβιβάστηκε με βαλίτσα, φακέλους και μια ψυχρή ακρίβεια στις κινήσεις. Μεταφέρει ασθενείς που η επίσημη ιατρική έκρινε «μη αναστρέψιμους». Δεν πρόκειται πια για θεραπεία. Πρόκειται για φιλοξενία μέχρι το τέλος.
Ανάμεσα στους τριάντα έξι ξεχωρίζουν έξι: ο Μανόλιος που έπαιζε σαξόφωνο σε μαγαζί της Νέας Υόρκης πριν σβήσει το φως μέσα του. Η Αντιγόνη που εξορίστηκε στην Ικαρία και έγραφε με λάμπα φτιαγμένη από κουτί γάλακτος. Ο Μιγκέλ, που ζεσταίνει το τσάι σαν να ζεσταίνει κάτι βαθύτερο από τα δάχτυλά του. Και άλλοι — ο καθένας τους φέρει μέσα του ένα ιστορικό ή μυθολογικό πρόσωπο που αρνείται να φύγει. Κοινό αίνιγμα που δεν βρήκε ποτέ η ψυχιατρική: πώς να αντιμετωπίσεις έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι κουβαλά τον Ιούδα;
Γύρω τους, ένα πλήρωμα που ξέρει πολύ λίγα και θα μάθει πολύ περισσότερα. Ένας κυβερνήτης που δεν ήξερε τι παραγγελία πήρε. Ένας ύπαρχος που μαζεύει πληροφορίες χωρίς ποτέ να βγάζει συμπέρασμα. Και ανάμεσά τους, σιωπηλός, ο Αλέκος — ο άνθρωπος που παρακολουθεί, μαθαίνει, και τελικά βρίσκει τη μόνη γλώσσα που έχει για να το κρατήσει.
Ο Ιούδας Είναι Πάντα Παρών διαδραματίζεται κατά βάση μέσα σε ένα ταξίδι εικοσιδύο ωρών, αλλά κάθε κεφάλαιο του ανοίγει σε έναν άλλο κόσμο — τη Νέα Υόρκη, τη Μαδρίτη, το Παρίσι, τη Βιέννη, το Λονδίνο, την Ικαρία — γιατί οι ιστορίες των ανθρώπων δεν χωρούν σε ένα αρματαγωγό. Με γραφή αδρή, λιτή, χωρίς καμία φλυαρία, ο Πάνος Σακέλης χτίζει ένα ταξίδι που είναι ταυτόχρονα πολιτικό, υπαρξιακό και βαθύτατα ανθρώπινο.
Πυρήνας του μυθιστορήματος είναι μια ερώτηση που ακούγεται σαν αξίωμα: «Καλύτερος ο χάρος από την προδοσία του Εγώ». Ποιος έχει τη δύναμη να σταθεί σ’ αυτό; Και ποιος, χωρίς να το καταλαβαίνει, το κάνει στρογγυλεύοντας κάθε μέρα;
Ένα βιβλίο για όσους πιστεύουν ότι η λογοτεχνία δεν είναι παρηγοριά — είναι η μοναδική μαρτυρία που επιβιώνει.