Όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος, δεν φεύγει ένα πράγμα, φεύγουν τρία, και το καθένα προς διαφορετική κατεύθυνση. Η υλική μορφή διαλύεται στο χώμα, η συναισθηματική αποσυντίθεται στο αστρικό επίπεδο, η νοητική στο νοητικό. Ο Θείος Σπινθήρας αποχωρεί, και αυτή η πορεία έχει ήδη περιγραφεί αλλού. Εκείνο που δεν έχει ειπωθεί με την απαιτούμενη ακρίβεια είναι τι απογίνονται τα τρία που έμειναν πίσω, γιατί εκεί κρίνεται όλη η υπόθεση. Δεν εξαφανίζονται, επιστρέφουν στην κυκλοφορία.
Στο υλικό επίπεδο, αυτό είναι τόσο προφανές που έχει πάψει να προκαλεί εντύπωση. Το ασβέστιο των οστών κατασκευάστηκε στο εσωτερικό ενός άστρου που εξερράγη πολύ πριν σχηματιστεί ο πλανήτης, το άζωτο των πρωτεϊνών έχει περάσει από αναρίθμητους οργανισμούς πριν φτάσει σε αυτό το σώμα, και θα περάσει από άλλους μετά. Κανένα σώμα δεν χτίστηκε ποτέ από καινούργιο υλικό. Δεν υπάρχει καινούργιο υλικό. Υπάρχει μόνο υλικό σε χρήση, που αλλάζει χέρια με ρυθμό τον οποίο η βιολογία μετράει και η μεταφυσική οφείλει να ερμηνεύσει.
Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα δύο επίπεδα, με τη διαφορά ότι εκεί κανείς δεν μπορεί να ζυγίσει το αποτέλεσμα. Η συναισθηματική μορφή που αποσυντίθεται στο αστρικό δεν χάνεται, εμπλουτίζει ή επιβαρύνει τη δεξαμενή από την οποία θα δανειστεί συναισθηματικό σώμα η επόμενη ενσάρκωση. Η νοητική μορφή που διαλύεται στο νοητικό επίπεδο δεν σβήνει, προστίθεται στο απόθεμα των νοητικών δομών μέσα από τις οποίες θα σκεφτεί κάποιος που δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Τα τρία επίπεδα, με άλλα λόγια, δεν είναι σκηνικό. Είναι αποθήκη ανταλλακτικών.

Και εδώ αλλάζει το ερώτημα. Το ζήτημα δεν είναι από πού έρχεται ο Θείος Σπινθήρας, αυτό απαντήθηκε. Το ζήτημα είναι τι βρίσκει όταν φτάνει και σε τι κατάσταση το βρίσκει.
Βρίσκει υλικό μεταχειρισμένο. Ένα δοχείο χτισμένο από άτομα που ανήκαν σε άλλους, μια συναισθηματική μορφή δανεισμένη από μια δεξαμενή στην οποία έχει αποτυπωθεί κάθε φόβος, κάθε πάθος και κάθε παραμόρφωση της ανθρωπότητας από την αρχή της, και ένα νοητικό όργανο του οποίου οι κατηγορίες, η γλώσσα και οι τυφλές του περιοχές είχαν διαμορφωθεί πολύ πριν το χρησιμοποιήσει. Η επιλογή δεν υπάρχει, γιατί δεν υπάρχει άλλο απόθεμα. Ό,τι ενσαρκώνεται σε αυτόν τον πλανήτη ενσαρκώνεται μέσα σε ό,τι άφησαν όσοι προηγήθηκαν.
Αυτό ακριβώς είναι το κάρμα, και τίποτε άλλο. Όχι τιμωρία, όχι λογιστικό βιβλίο, όχι μυστική δικαιοσύνη που θυμάται. Ο Νόμος της Ισορροπίας καταγράφει κάθε ανισοζύγιο και το κρατά μέχρι να εξισορροπηθεί, αλλά δεν το καταγράφει σε πρόσωπο. Το καταγράφει στο υλικό. Το βάρος είναι πρώτα του γένους, δηλαδή του άμεσου γενεαλογικού, γεωγραφικού και πολιτισμικού αποθέματος μέσα στο οποίο γεννιέται κανείς, και ύστερα, σε ευρύτερο κύκλο, ολόκληρης της ανθρωπότητας. Δύο ομόκεντροι κύκλοι φορτίου, ο ένας πυκνότερος και πιο προσωπικός στην όψη, ο άλλος αραιότερος και πιο βαρύς στην πραγματικότητα.

Η διάκριση που πρέπει να κρατηθεί εδώ είναι η μόνη που εμποδίζει όλο το σχήμα να καταρρεύσει σε προπατορικό αμάρτημα. Ο Θείος Σπινθήρας δεν κληρονομεί ενοχή. Κληρονομεί συνθήκες εργασίας. Το βάρος ανήκει ολόκληρο στην Ουσία, στον κόσμο των μορφών και της τάξης, ενώ ο Σπινθήρας ανήκει στην Υπερουσία και δεν φέρει ούτε μπορεί να φέρει χρέος από πουθενά.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το προσωπικό κάρμα, με την έννοια που του δίνει η λαϊκή αντίληψη, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει διάδοχος που πληρώνει για τον προκάτοχό του, γιατί δεν υπάρχει προκάτοχος. Υπάρχει μόνο μια πρώτη ύλη που χρησιμοποιήθηκε, επιστράφηκε και ξαναδίνεται σε χρήση. Το πρόβλημα είναι ότι επιστρέφει με υπόλειμμα.
Η καθαρότητα δεν είναι δεδομένη σε καμία διαδικασία ανακύκλωσης, και η βιολογία το δείχνει με μια σαφήνεια που δεν αφήνει περιθώρια. Κάθε κύτταρο διαθέτει μηχανισμούς αποδόμησης και επαναχρησιμοποίησης των συστατικών του, η αυτοφαγία διασπά τις φθαρμένες πρωτεΐνες και επιστρέφει τα αμινοξέα στην κυκλοφορία, και το σύστημα λειτουργεί με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα. Δεν λειτουργεί όμως τέλεια. Ένα ποσοστό διαφεύγει πάντα, συσσωρεύεται ως λιποφουσκίνη και ως αδιάλυτα συσσωματώματα, και αυτό που ονομάζεται γήρανση δεν είναι παρά το άθροισμα όσων δεν καθαρίστηκαν στον βαθμό που έπρεπε. Η ίδια αρχή, εκφρασμένη σε άλλη κλίμακα, εξηγεί όσα οι άνθρωποι αποδίδουν σε προηγούμενες ζωές.
Γιατί οι δυνάμεις που αναλαμβάνουν την επεξεργασία των μορφών μετά τον θάνατο, οι καθαριστές, κάνουν ακριβώς αυτή τη δουλειά, και την κάνουν με τους ίδιους περιορισμούς. Αποδομούν, καθαρίζουν, επιστρέφουν στο απόθεμα. Όταν το φορτίο υπερβαίνει τον ρυθμό επεξεργασίας, και η ανθρώπινη ιστορία φρόντισε επιμελώς να το υπερβαίνει, το υλικό επιστρέφει στην κυκλοφορία μισοκαθαρισμένο. Κάποιος γεννιέται τότε με έναν φόβο που δεν τον κέρδισε, με μια οικειότητα προς τόπους που δεν επισκέφθηκε, με μια ευκολία σε πράγματα που δεν διδάχθηκε, με αντιπάθειες που δεν δικαιολογούνται από τίποτε στη βιογραφία του.
Η εύκολη εξήγηση είναι ότι “θυμάται”. Δεν θυμάται. Χρησιμοποιεί ένα κομμάτι αστρικής ή νοητικής ύλης που κάποιος άλλος διαμόρφωσε και που δεν πρόλαβε να ουδετεροποιηθεί πριν ξαναδοθεί.

Αυτό ανατρέπει ολόκληρη τη λαϊκή εικόνα της μετενσάρκωσης, και καλώς την ανατρέπει. Ο Θείος Σπινθήρας δεν επιστρέφει ως το ίδιο άτομο, και η ατομικότητα δεν προβλέπεται καν ως δυνατότητα να επαναληφθεί, γιατί ολοκληρώνει τον κύκλο της και επανενσωματώνεται στην Πνευματική Συλλογικότητα κομίζοντας τη γνώση της. Εκείνο που συνεχίζεται δεν είναι το άτομο, είναι η Συλλογικότητα, η οποία εξακολουθεί να στέλνει Σπινθήρες μέσα στην ίδια πυκνότητα. Η συνέχεια που διαισθάνονται όσοι μιλούν για “προηγούμενες ζωές” είναι πιθανόν αληθινή, απλώς δεν είναι προσωπική. Είναι η συνέχεια ενός συλλογικού εγχειρήματος που δανείζεται τα ίδια υλικά επί χιλιετίες.
Και η εκκαθάριση του φορτίου, αντίστοιχα, δεν ανατίθεται σε κανένα άτομο. Δεν έχει νόημα, και δεν έχει καν φυσική δυνατότητα, να ζητηθεί από έναν άνθρωπο να καθαρίσει το αστρικό απόθεμα της ανθρωπότητας μέσα σε εβδομήντα χρόνια. Το έργο ανήκει στο συλλογικό Εγώ του επόμενου συνειδησιακού επιπέδου, το οποίο εργάζεται πάνω σε αυτό σταδιακά, σε χρόνους που δεν μετριούνται με ανθρώπινο βιολογικό μέτρο, και το οποίο δεν ζητά ούτε εθελοντές ούτε ήρωες. Όποιος φαντάζεται τον εαυτό του λυτρωτή της ανθρωπότητας έχει μπερδέψει την κλίμακα του προβλήματος με το μέγεθος της φιλοδοξίας του.

Τι απομένει τότε ως ευθύνη, αν δεν υπάρχει προσωπικό χρέος και δεν υπάρχει προσωπική λύτρωση; Απομένει το μόνο πράγμα που είναι πραγματικά στο χέρι κάποιου, και είναι μικρότερο από όσο θα ήθελε και σοβαρότερο από όσο νομίζει. Απομένει η ποιότητα του υλικού που θα επιστρέψει.
Γιατί το κύκλωμα δεν λειτουργεί μόνο προς τα μέσα. Κάθε ζωή δεν παραλαμβάνει απλώς, επίσης καταθέτει. Ό,τι καλλιεργεί κανείς επί δεκαετίες μέσα στη συναισθηματική του μορφή, μνησικακία ή μέτρο, φόβο ή ισορροπία, δεν είναι ιδιωτική υπόθεση που κλείνει με τον θάνατό του. Είναι η ποιότητα μιας παρτίδας υλικού που θα επιστρέψει στην κοινή δεξαμενή και θα δοθεί σε κάποιον που δεν γνώρισε ποτέ.
Η εσωτερική εργασία, ιδωμένη έτσι, παύει να είναι πνευματική υγιεινή και γίνεται κάτι πολύ πιο απαιτητικό, συμβολή στην ποιότητα του αποθέματος από το οποίο θα ζήσουν οι επόμενοι. Το ίδιο ισχύει και στο νοητικό, όπου κάθε διαύγεια που κατακτήθηκε και κάθε ψέμα που έγινε πίστη προστίθενται στις δομές μέσα από τις οποίες θα σκεφτούν παιδιά που δεν έχουν συλληφθεί ακόμα, όπως ακριβώς η γλώσσα παραδίδεται στο νεογέννητο έτοιμη, με τις διακρίσεις της και με τα τυφλά της σημεία, και το υποχρεώνει να σκεφτεί μέσα από αυτές πριν προλάβει να τις εξετάσει.

Το κάρμα, λοιπόν, δεν είναι κάτι που συμβαίνει σε μια ζωή. Είναι η συνθήκη κάθε γέννησης, χωρίς εξαίρεση, χωρίς αξιολόγηση και χωρίς πρόθεση. Δεν τιμωρεί κανέναν, γιατί δεν αναγνωρίζει πρόσωπα. Δεν εξαιρεί κανέναν, γιατί δεν υπάρχει καθαρό υλικό για τους προνομιούχους. Και δεν παρηγορεί, γιατί δεν του ζητήθηκε ποτέ να παρηγορήσει. Περιγράφει απλώς την κατάσταση της αποθήκης τη στιγμή που ένας καινούργιος Θείος Σπινθήρας ζητά τα εργαλεία του και ξεκινά τη δουλειά για την οποία κατέβηκε.